Οι οικογένειες Ιρανών που σκοτώθηκαν από το καθεστώς κατά τη διάρκεια της καταστολής των αντι-κυβερνητικών διαδηλώσεων την περασμένη εβδομάδα μοιράστηκαν την καταστροφή τους με τον Guardian αφού έμαθαν για τους θανάτους των συγγενών τους.
Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Human Rights Activists News Agency με έδρα τις ΗΠΑ, πάνω από 2.500 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής, και ο αριθμός των νεκρών αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά καθώς το καθεστώς χαλαρώνει το μπλακάουτ επικοινωνιών που επιβλήθηκε από τις 8 Ιανουαρίου.
Το Ιράν έχει μία από τις μεγαλύτερες διασπορές στον κόσμο, πολλοί από τους οποίους έφυγαν μετά την επανάσταση του 1979, με τουλάχιστον μισό εκατομμύριο να ζουν στην Ευρώπη. Ωστόσο, με το διαδίκτυο να έχει διακοπεί, οι συγγενείς στο εξωτερικό δυσκολεύτηκαν να μάθουν τι συνέβη στους οικογενειακούς τους στο Ιράν.
Η Χάλι Νορέι, 40 ετών, λέει ότι κατέρρευσε όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα που την ενημέρωνε ότι η 23χρονη ανιψιά της, Ρομπίνα Αμινιάν, είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι από πίσω αφού συμμετείχε με φίλους από το πανεπιστήμιο σε μια διαδήλωση στην Τεχεράνη στις 8 Ιανουαρίου. Τα νέα της έφτασαν σε αυτήν μόνο αφού συγγενείς στο Ιράν ταξίδεψαν στα σύνορα με το Ιράκ για να αποκτήσουν επαρκή σύνδεση στο διαδίκτυο και να τηλεφωνήσουν στο εξωτερικό.
"Είναι μια τραγωδία για την οικογένειά μου," λέει η Νορέι. "Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω γι' αυτούς, αλλά θέλω να είμαι η φωνή της Ρομπίνα και δεν θέλω αυτό το καθεστώς να σιωπήσει τις φωνές των παιδιών μας."
Η Νορέι λέει ότι η οικογένειά της στο Ιράν ταξίδεψε στην Τεχεράνη για να αναγνωρίσει την Αμινιάν και είδε "εκατοντάδες πτώματα νέων που πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν." Στη συνέχεια αναγκάστηκαν να πάρουν κρυφά το σώμα της Αμινιάν αφού οι αρχές αρνήθηκαν να τους επιτρέψουν να το μεταφέρουν στο σπίτι.
"Η Αμένε [η μητέρα της Αμινιάν], μία από τις πιο θαρραλέες μέλη της οικογένειάς μας, οδυρόταν δυνατά αλλά ήταν αποφασισμένη να φέρει το μωρό της στο σπίτι," λέει η Νορέι. "Το σήκωσε στην αγκαλιά της και αναγκάστηκε να κλέψει το σώμα του δικού της παιδιού· οδήγησε πίσω στο σπίτι με αυτήν στην αγκαλιά της."
Αφού έφυγαν, η οικογένεια της Αμινιάν ακολουθήθηκε στο σπίτι από τις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες παρέμειναν σταθμευμένες έξω από το σπίτι τους. Αφού πλησίασαν αρκετά τεμένη, η οικογένεια λέει ότι τους αρνήθηκαν την κηδεία και "αναγκάστηκαν να την θάψουν δίπλα στο δρόμο, σκάβοντας μόνοι τους το έδαφος για να θάψουν το παιδί τους," σύμφωνα με την Νορέι.
Ο σύζυγος της Νορέι, Νεζάρ Μινοέι, λέει: "Η Ρομπίνα μας ήταν γεμάτη ενέργεια και όνειρα. Ήταν γεμάτη αγάπη. Κάθε φορά που επέστρεφε από το πανεπιστήμιο, γλιστρούσε στο κρεβάτι των γονιών της και κοιμόταν. Ήταν το μωρό της οικογένειας. Ήθελε να ταξιδέψει στο Μιλάνο και να κάνει μεταπτυχιακό στη σχεδίαση μόδας. Ήθελε να φέρει τον πολιτισμό της στον κόσμο με έναν μοναδικό τρόπο—όπως περσικά, κουρδικά, μπαλούχικα σχέδια. Πάντα έλεγα στη γυναίκα μου: 'Η Ρομπίνα θα γίνει πολύ διάσημη.'"
Αρκετοί Ιρανοί που ζουν στο εξωτερικό είπαν στον Guardian ότι σχεδόν όλοι όσους γνώριζαν διαδήλωναν στους δρόμους, και ανησυχούσαν αν ήταν ακόμα ζωντανοί.
Η Σάρα Ρασούλι, 39 ετών, έφυγε από το Ιράν μετά τις διαδηλώσεις Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία του 2022 και είναι τώρα πρόσφυγας στη Γερμανία. Αφού μίλησε επιτέλους με την οικογένειά της στο Ιράν, έμαθε ότι ο ξάδερφός της Εμπραχίμ Γιουσέφι, ένας 42χρονος Κούρδος πατέρας τριών παιδιών, είχε σκοτωθεί αφού πυροβολήθηκε από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Ώρες πριν πάει στη διαδήλωση, ο Γιουσέφι δημοσίευσε ένα μήνυμα στα κοινωνικά δίκτυα, λέγοντας: "Εμείς οι ίδιοι ποτέ δεν είχαμε καμία τύχη, ούτε τα παιδιά μας… Μεγαλώσαμε με πόλεμο και πείνα, τα παιδιά μας με κυρώσεις, διακοπές ρεύματος, έλλειψη νερού και ρύπανση… Θεέ μου, στο τέλος, τι θα γίνουν τα παιδιά μας."
Η Ρασούλι λέει ότι έλαβε τα νέα του θανάτου του όταν συγγενείς την επικοινώνησαν αφού ταξίδεψαν στα σύνορα με το Ιράκ. "Ο ξάδερφός μου βγήκε να πολεμήσει για την ελευθερία και τα δικαιώματα του λαού," είπε. "Ήταν καλός και απλώς το πιο καλό άτομο που θα γνώριζες. Η οικονομία έχει χειροτερέψει τόσο πολύ που ακόμα και το να αγοράσεις κρέας έχει γίνει πολυτέλεια," λέει η Ρασούλι, η οποία προσθέτει ότι ένας άλλος ξάδερφος τραυματίστηκε και ένας άλλος συνελήφθη σε μια διαδήλωση.
"Το τελευταίο που ξέρω είναι ότι δύο από τους συγγενείς μου πήγαν να πάρουν το σώμα του Γιουσέφι. Όχι μόνο τους αρνήθηκαν το πτώμα, αλλά συνελήφθησαν και οι δύο. Δεν έχουμε καμία ενημέρωση για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στους οικογενειακούς μου λόγω του μπλακάουτ."
"Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει τι συμβαίνει στα παιδιά του Ιράν, ειδικά στους Κούρδους," λέει.
Ένας άλλος Ιρανός που ζει στον Καναδά, ο 36χρονος παγκόσμιος πρωταθλητής μπόντιμπίλντερ Ακμπάρ Σαρμπάζ, δεν μπορούσε να το πιστέψει όταν έμαθε ότι ο είδωλό του, προπονητής και φίλος του για πάνω από 15 χρόνια, Μαχντί (Μασούντ) Ζατπαρβάρ, είχε πυροβοληθεί και σκοτωθεί σε μια διαδήλωση στις 9 Ιανουαρίου.
Ο Σαρμπάζ λέει ότι ο Ζατπαρβάρ, δύο φορές πρωταθλητής και προπονητής μπόντιμπίλντινγκ, είχε μοιραστεί μια ανάρτηση στο Instagram λίγες ώρες πριν τον θάνατό του, γράφοντας: "Απλώς θέλω τα δικαιώματά μου. Μια φωνή που έχει σιωπηθεί μέσα μου για πάνω από 40 χρόνια πρέπει να φωνάξει."
"Μας πήρατε τη νιότη, τις ελπίδες, τα όνειρα," συνέχισε. "Είμαι εδώ για να μην κοιτάζω αύριο τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να λέω ότι δεν είχα θάρρος, δεν είχα τιμή… Θα πληρώσω οτιδήποτε γι' αυτό."
"Λίγες ώρες πριν σκοτωθεί," λέει ο Σαρμπάζ, "μου ζήτησε να μοιραστώ αυτήν την ανάρτηση στο Instagram και να είμαι η φωνή των διαδηλωτών του Ιράν. Ήταν ατρόμητος και ο πιο ευγενικός."
"Διεύθυνε επίσης δύο φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα τον ξαναδώ. Είμαι ακόμα σε σοκ," λέει ο Σαρμπάζ. "Ήθελε να πολεμήσει για τα δικαιώματα και την ελευθερία των συμπατριωτών μας και, παρά την καταστολή, ενώθηκε με τους άλλους στους δρόμους. Ήταν ο πιο θαρραλέος."
"Είχαμε κάποιες υπέροχες αναμνήσεις μαζί, και η αγαπημένη μου είναι η στιγμή που μου έβαλε το χρυσό μετάλλιο στο λαιμό. Δεν μπορώ να το πιστέψω και δεν θέλω να πιστέψω ότι έφυγε."
Στον Σιάβας Σιρζάντ, έναν 38χρονο πατέρα ενός παιδιού, η οικογένειά του είπε να μην πάει στις διαδηλώσεις στην πλατεία Πουνάκ της Τεχεράνης στις 8 Ιανουαρίου λόγω των κινδύνων. Την Τρίτη, ένας από τους ξαδέρφους του που ζει στο εξωτερικό έμαθε ότι ο Σιρζάντ είχε ενωθεί με μια ομάδα διαδηλωτών που μαζεύτηκαν γύρω από μια φωτιά και χόρεψαν με κουρδικά τραγούδια. Πυροβολήθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Ο Σιρζάντ ήταν ακόμα ζωντανός όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο αλ-Γκαντίρ της Τεχεράνης, αλλά ήταν γεμάτο με τραυματισμένους διαδηλωτές, οπότε μεταφέρθηκε αντίθετα στο νοσοκομείο Ρασούλ Ακράμ. Το προσωπικό του νοσοκομείου εκεί τηλεφώνησε στην οικογένειά του γύρω στις 4 π.μ. στις 9 Ιανουαρίου για να τους πει, "Ο γιος σας είναι ζωντανός, παρακαλώ ελάτε." Αλλά μέχρι να φτάσουν, είχε πεθάνει.
Το σώμα του Σιρζάντ ήταν ανάμεσα σε εκατοντάδες στο κέντρο ιατροδικαστικής Καχριζάκ στην Τεχεράνη. Ένα βίντεο έδειξε αγωνιώσες οικογένειες να ψάχνουν αγαπημένα τους ανάμεσα σε σακούλες πτωμάτων στο πάτωμα. Ο ξάδερφός του λέει ότι του είπαν ότι όλα τα πτώματα ήταν αριθμημένα και ο αριθμός του Σιρζάντ ήταν 12.647. "Η οικογένειά μου αναγκάστηκε να πληρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό μόνο για να τους δείξουν το σώμα του στο νεκροτομείο," λέει.
Ο ξάδερφός του λέει ότι στην οικογένεια αρνήθηκαν την άδεια να πάρουν το σώμα για ταφή εκτός αν κρατούσαν την τελετή ιδιωτική, και τους είπαν: "Διαφορετικά, θα τον θάψουμε εμείς οι ίδιοι, σε ένα μέρος όπου υπάρχουν 12.000 μαζικοί τάφοι. Τότε θα χαθεί ανάμεσα στα πτώματα, και δεν θα τον βρείτε ποτέ."
Στη συνέχεια ακολουθήθηκαν από στρατιωτικά οχήματα και προειδοποιήθηκαν: "Αν ακουστεί ακόμα και ένα σύνθημα, θα πάρουμε πίσω το σώμα."
Συχνές Ερωτήσεις
Φυσικά Εδώ είναι μια λίστα με Συχνές Ερωτήσεις για το άρθρο Ο κόσμος πρέπει να δει τι συμβαίνει εδώ Οικογένειες διαδηλωτών που σκοτώθηκαν στο Ιράν μοιράζονται την καταστροφική τους θλίψη
Κατανόηση των Βασικών
Τι αφορά αυτό το άρθρο
Είναι μια ειδησεογραφική αναφορά που μοιράζεται τις προσωπικές ιστορίες και τη βαθιά θλίψη οικογενειών στο Ιράν που έχουν χάσει αγαπημένα τους κατά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις διαδηλώσεων. Εστιάζει στην απαίτησή τους ο κόσμος να δει τον πόνο τους και τις ενέργειες της κυβέρνησης.
Ποιες διαδηλώσεις αναφέρονται
Αναφέρεται κυρίως στο εθνικό κίνημα διαδηλώσεων που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2022 μετά τον θάνατο της Μάχσα Αμίνι υπό κράτηση της αστυνομίας ηθών και τα επόμενα κύματα αναταραχών. Οι διαδηλωτές έχουν ζητήσει μεγαλύτερες ελευθερίες και δικαιώματα γυναικών.
Γιατί μιλάνε οι οικογένειες
Μιλάνε για να τιμήσουν τους αγαπημένους τους, να αντιμετωπίσουν τις επίσημες αφηγήσεις που συχνά χαρακτηρίζουν τους νεκρούς ως επεισοδιακούς ή τρομοκράτες, και να ασκήσουν διεθνή πίεση στην ιρανική κυβέρνηση δίνοντας ένα ανθρώπι
