Då den irske rockegruppa Fontaines DC dukka opp på scena i 2019, var dei ei gruppe post-punk-poetar som spelte hard gitarmusikk på ei tid då Dance Monkey, Drake og The Greatest Showman dominerte listene. Men no, med utgjevinga av deira femte album, Dopamine Chamber, ser dei fem fram mot 2027, med konsertar i britiske stadion, amerikanske arenaer og hovudscenar på store europeiske festivalar – pluss rykte om at dei skal toppe Glastonburys Pyramid-scene. Det har vore ei ganske reise.
Deira oppgang har vore overraskande gammaldags for ei tid då sosiale medium dominerer kulturen. Stadig meir ambisiøse album, støtte frå radio og institusjonar som BBC, og nådelaus turnering har alle spela ei rolle. Utover det: «Faktum er at dei er eit av dei beste banda i verda,» seier Mo Chara, ein tredjedel av det andre irske bandet Kneecap.
Fontaines DC vart danna ved BIMM Music Institute i Dublin i 2014. Dekanen ved skulen, Alan Cullivan, seier dei hadde «eit absolutt fokus. Det handla om å skrive ein betre song etter ein betre song etter ein betre song.» Dei spelte tilsynelatande for 30 personar i ein bule ein veke, og kom så tilbake tre veker seinare med halvparten av songane nye.
Det fanga merksemda til Trevor Dietz, som vart manageren deira og vart skildra av Fontaines som «det sjette medlemmet av bandet» då han døydde tidlegare i år. «Han hadde denne urokkjelege sjølvtilliten, og det var veldig smittande,» seier Jeff Bell, som til slutt skulle signere bandet til Partisan Records.
Dietz sine kontaktar førte Fontaines inn i krinsar utanfor Dublin-gigscena. I 2017 hadde bandet gjeve ut singelen Liberty Belle, og Dietz introduserte dei for bandet Shame frå sør-London, som spelte sine første hovudkonsertar i Dublin. «Vi drog på denne turneen saman for vårt første album,» hugsar Shame-songaren Charlie Steen. «Det kjendest som dei hadde sitt eige publikum sjølv med berre nokre få songar ute – det er ein ting å ha det i Dublin, men det er noko anna å ha det i Leicester.» Han legg til at Fontaines-frontmann Grian Chatten «gav meg ei Yeats-bok å lese på den turneen»: typisk for songarens skamlause poetiske tilbøyelegheiter.
Steve Lamacq på BBC Radio 6 Music var ein tidleg forkjempar for bandet omtrent samtidig. «Dei sende oss sjølvutgjevinga av sju-tommingen Hurricane Laughter, og vi spelte den eit par gonger – den hadde ein kraft og ein atmosfære som mange plater på den tida ikkje eigentleg hadde,» minnest han.
I mars 2018 spelte bandet på Victoria i Dalston, aust i London, eit bitte lite bakrom på ein pub. I mengda var Lamacq, fengsla av Chatten si scenetilstadevere, og Bell, som flaug til Dublin veka etter for å signere dei. «Så snart eg møtte dei, var det klart at dei var det største bandet i verda,» seier Bell. «Det hadde berre ikkje skjedd enno.»
Plateselskapet utvikla ein klar plan med bandet. «Det var to rettleiande prinsipp: autentisitet og hastverk,» seier Bell. «Viss miksane ikkje var rette, start på nytt. Viss ein redigering ikkje kjendest rett, gjekk han ikkje til radio. Viss ein skribent ikkje forstod det, ikkje gjer intervjuet. Vi gjorde også eit poeng av å framheve tekstane der vi kunne; det var ein reell inngangsport for mange.» Etter at debutalbumet Dogrel frå 2019 gjekk inn på topp 10 i Storbritannia og Irland, kunne covid-nedstenginga ha spora dei av, slik ho gjorde med så mange små aktørar på veg opp. Men i staden for å avlyse utgjevingar som andre, heldt dei fram med sitt andre album, A Hero's Death, som vart nominert til ein Grammy.
Sjå bilete i fullskjermFontaines DC avbilda i 2026. Fotografi: Elizaveta Porodina
Dei enorme mengdene som Fontaines DC no trekker, er ikkje eit resultat av å please TikTok-algoritmen, sjølv midt under nedstenginga. Bandet har ei tilstadevere på sosiale medium, men dei har ikkje gjort virale videoseriar som Hot Ones, Chicken Shop Date eller Subway Takes. «Dei er ein av dei artistane som raskt har gått mot norma ved å ta ein mindre-er-meir-tilnærming,» seier Liam Ward, grunnleggjar av Something Something, eit marknadsføringsbyrå for sosiale medium med musikkfokus. Det har ikkje stoppa Fontaines frå å ha hardbarka fans som filmar heile konsertar for sosiale medium. Etter Wards syn er denne fanaktiviteten på nettet organisk, ikkje produsert av legionar av falske kontoar slik nokre av indie-jamaldringane deira brukar. «Eg har ikkje eingong høyrt rykte eller kviskringar om det,» seier han. «Dei legg ut det dei legg ut, og all den galskapen og støyen skjer rundt dei.»
Deira førre album, Romance frå 2024, kom med DayGlo-kunstverk og rave-inspirerte nye lookar for medlemmane. Nokre tidlege fans avviste det som for pop, men det vart deira første platina-seljar i Storbritannia og Irland og gav eit par Grammy-nominasjonar til. Dopamine Chamber, lovprist i ein femstjerners Guardian-anmeldelse, er like rar og fengslande. «Arctic Monkeys har på ein måte gjort ein strålande jobb med å setje av plass for Fontaines ved å vere eit verkeleg interessant rockeband som har utvikla seg mykje sidan dei tidlege dagane,» seier Lamacq. «Det er eit nytt, yngre publikum som kanskje er meir tekst-drive. Dei likar vokabularet like mykje som musikken.»
Kneecaps Mo Chara seier at Fontaines sine politiske tilbøyelegheiter – han nemner ein velgjeringskonsert mot heimløyse som bandet kuraterte og deira haldning mot folkemordet i Palestina – gjorde gruppa endå meir elskverdig for han og mange andre. Han legg til: «Viss du lagar musikk så god som dei, kan ikkje mainstream ignorere det, men det kjennest som dei laga musikk på sin eigen måte og ikkje for å appellere til massane. Mainstream har kome til dei i staden for omvendt.»
Fontaines DC: Dopamine Chamber-anmeldelse – dyster, praktfull og ein gigantisk triumf
Les meir
Det er likevel mange band som lagar fantastisk musikk som ikkje når dei øvste laga av kommersiell suksess. For Abel González, som er på bookingteamet for Barcelonas Primavera-festival, «handlar det heile om kjensler.» Fontaines spelte første gong på festivalen på ei lita scene i 2018, men neste år er dei blant dei store headlinarane. «Kvar gong dei har kome tilbake til festivalen, har dei hatt nye ting å seie, og vi har ønskt å høyre dei.»
Den sanne grunnen til Fontaines DC sin svimlande oppgang ligg truleg ein stad midt i eit komplekst Venn-diagram: ei ein-gong-i-generasjonen samankome av talent, engasjement, gode folk og flaks. Konsensus ser ut til å vere at det ikkje finst noka grense for kor massive dei kan bli. Bell er einig, framleis rabiat entusiastisk for bandet sjølv etter at dei har flytta frå Partisan til noverande plateselskap XL Recordings. «Dei har framleis ikkje nådd toppen av fjellet sitt. Eg er spent på å sjå kor det held fram.» Dopamine Chamber er ute no på XL Recordings
Ofte stilte spørsmål
Her er eit sett med ofte stilte spørsmål som dekkjer Fontaines DC sin oppgang frå Dublin-buler til stadion-headlining
Nybyrjarsprørsmål
Kven er Fontaines DC
Eit irsk postpunk-band danna i Dublin i 2014. Medlemmane er Grian Chatten, Carlos O'Connell, Conor Curley, Conor Deegan III og Tom Coll
Kvar starta dei
Dei spelte på små Dublin-arenaer og open-mic-kveldar, ofte for bittesmå mengder. Dei bygde namnet sitt i buler og lokale klubbar før nokon utanfor Irland visste kven dei var
Kva slags musikk spelar dei
Postpunk med litterære, poetiske tekstar. Lyden deira har endra seg over tid – frå rå og gritty tidleg til meir melodisk og eksperimentell på seinare album
Når slo dei gjennom
Debuten deira Dogrel frå 2019 var gjennombrotet. Det gav ein Mercury Prize-nominasjon og gjorde dei til eit av dei mest omtalte nye banda i Storbritannia og Irland
Kva tyder DC i namnet deira
Det står for Dublin City
Korleis fekk dei sin første platekontrakt
Dei gav ut singelen Liberty Belle sjølv i 2018. Han fekk merksemd på nettet og frå britiske plateselskap, noko som førte til ein avtale med Partisan Records
Mellomnivå-spørsmål
Kva var det store gjennombrotet deira
Dogrel var vendepunktet. Kritikarro og ein Mercury Prize-nominasjon og tung turnering dytta dei frå klubbkonsertar til større arenaer raskt
Korleis gjekk dei frå buler til stadion så raskt
Nokre ting klaffa: ein sterk debut, nådelaus turnering, konsekvente albumutgjevingar og veksande jungeltelegraf. Kvart album nådde eit større publikum enn det førre
Kva gjorde at dei skilde seg ut frå andre postpunk-band
Grian Chattens spoken-word-aktige tekstar om irsk identitet, arbeidarklasseliv og nostalgi. Dei litterære påverknadene deira – poetar som James Joyce og irske forfattarar – skilde dei ut
Har alle albuma deira høyrdest like ut
Nei
