Κατά μήκος της νοτιοδυτικής ακτής της Μαδαγασκάρης, ο λαός Βέζο αλιεύει στο κανάλι της Μοζαμβίκης εδώ και αμέτρητες γενιές, με τον τρόπο ζωής τους να στηρίζεται στη θάλασσα. Ωστόσο, η κλιματική αλλαγή και η βιομηχανική εκμετάλλευση ωθούν αυτήν την ωκεάνια κουλτούρα στα όριά της.
Οι παράκτιοι οικισμοί γύρω από την Τολιάρα, μια πόλη στο νότιο τμήμα της Μαδαγασκάρης, είναι πατρίδα σε δεκάδες χιλιάδες από τους ημι-νομαδικούς Βέζο, οι οποίοι κερδίζουν τα προς το ζην από τη μικρο-αλιεία. Εδώ και αιώνες, καθημερινά λανσάρουν πιρόγες — μικρά σκάφη λαξευμένα από ενιαίους κορμούς δέντρων — στα τυρκουάζ αβαθή για να πιάσουν τόνους, μπαρρακούντες και ροφούς.
«Εξαρτόμαστε αποκλειστικά από τον ωκεανό», λέει η Σόα Νομένι, μια γυναίκα από το μικρό νησί Νόσι Βέ, στα ανοιχτά της νοτιοδυτικής ακτής. «Ό,τι πιάσουμε σήμερα, τρώμε σήμερα. Αν δεν πιάσουμε τίποτα, δεν τρώμε.»
Αυτή η εξάρτηση γίνεται όλο και πιο επισφαλής για τους περίπου 600 κατοίκους του Νόσι Βέ. Ο Μισέλ «Γκοφ» Στρόγκοφ, πρώην κυνηγός καρχαριών που μετατράπηκε σε περιβαλλοντολόγο από τον οικισμό Βέζο Ανταβαδόκα, λέει ότι οι πληθυσμοί ψαριών άρχισαν να καταρρέουν τη δεκαετία του 1990 και έχουν μειωθεί δραματικά την τελευτατ
