Μέχρι τον Μάιο του 1985, ο δίσκος «Purple Rain» του Prince είχε πουλήσει 11 εκατομμύρια αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια από τις αγοράστριες ήταν η 11χρονη Karenna Gore. Όταν η μητέρα της, Tipper Gore, άκουσε το πέμπτο κομμάτι του δίσκου, «Darling Nikki», σοκαρίστηκε από τους σαφείς στίχους: «I knew a girl named Nikki / I guess you could say she was a sex fiend / I met her in a hotel lobby / masturbating with a magazine».
«Δεν μπορούσα να πιστέψω τα αυτιά μου», θυμήθηκε η Tipper Gore. «Οι χυδαίοι στίχοι μας ντρόπιασαν και τους δύο. Αρχικά, μου κόπηκε η ανάσα — ύστερα θύμωσα!»
Ενώ το γεγονός ότι οι γονείς ενοχλούνται από τα μουσικά γούστα των παιδιών τους δεν ήταν κάτι καινούριο, η Tipper δεν ήταν μια συνηθισμένη μητέρα από το Τενεσί — ήταν παντρεμένη με τον Γερουσιαστή Al Gore, έναν ανερχόμενο πολιτικό του Δημοκρατικού Κόμματος. Αποφασισμένη να αναλάβει δράση, η Tipper πήρε επαφή με την Susan Baker, σύζυγο του James Baker, Υπουργού Οικονομικών υπό τον Ronald Reagan, γεφυρώνοντας το χάσμα Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικανών. Μαζί με δύο ακόμη γυναίκες, συνίδρυσαν το Κέντρο Πόρων Μουσικής για Γονείς (PMRC). Εφόσον και οι τέσσερις γυναίκες είχαν συζύγους με ισχυρούς κυβερνητικούς δεσμούς, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αποκάλεσαν την ομάδα «οι σύζυγοι της Ουάσινγκτον».
Το PMRC οργάνωσε μια ακρόαση στη Γερουσία των ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 1985, με στόχο να αυξήσει τον γονεϊκό έλεγχο στη ηχογραφημένη μουσική. Ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι ακροάσεις, το PMRC είχε αποκτήσει σημαντική δυναμική. Η χρηματοδότηση προήλθε από τον τραγουδιστή των Beach Boys Mike Love και τον Joseph Coors, ιδιοκτήτη της Coors Beer, και οι δύο ενεργοί υποστηρικτές του Reagan, και η επιτροπή έλαβε εκτεταμένη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, κερδίζοντας την υποστήριξη προσωπικοτήτων όπως ο Jerry Falwell, ο τηλε-ευαγγελιστής και συνιδρυτής της Ηθικής Πλειοψηφίας.
Η εκστρατεία εμφανίστηκε σε μια ευνοϊκή στιγμή. Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο αγωνιζόταν με τα «video nasties», η έμφαση του Ronald Reagan στις «οικογενειακές αξίες» στις ΗΠΑ είχε ενδυναμώσει τη θρησκευτική δεξιά. Με την αυξανόμενη δημοτικότητα του MTV, οι μουσικοί αντιμετώπιζαν ολοένα και περισσότερη κριτική από χριστιανικούς οργανισμούς.
«Αρχικά, δεν έδωσα μεγάλη σημασία στο PMRC», δήλωσε ο Blackie Lawless, ηγέτης των Wasp, μια από τις μπάντες που στοχοποιήθηκαν. «Ύστερα αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο και απέκτησε δική του ζωή».
Οι ΗΠΑ είχαν δει προηγούμενους ηθικούς πανικούς σχετικούς με τη μουσική. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι διαχωριστές καταδίκασαν τον Elvis Presley για το ότι έκανε «μουσική ζούγκλας», και η παρατήρηση του John Lennon το 1966 ότι «Οι Beatles είναι πιο δημοφιλείς από τον Ιησού» οδήγησε σε πυρπολήσεις δίσκων των Beatles. Ωστόσο, δεν είχε υπάρξει ποτέ συντονισμένη κυβερνητική προσπάθεια λογοκρισίας της μουσικής. Καθώς ξεκίνησαν οι γερουσιαστικές ακροάσεις, έγινε σαφές ότι η λογοκρισία ήταν πλέον στο τραπέζι.
Για τις ακροάσεις, το PMRC συνέταξε μια λίστα με 15 σύγχρονα τραγούδια, που ονομάστηκε «τα 15 Βρόμικα», τα οποία θεωρούσε απαράδεκτα λόγω θεμάτων όπως το σεξ, η βία, αναφορές σε ναρκωτικά ή αλκοόλ, απόκρυφα θέματα και βωμολοχία. Ο Prince σχετιζόταν με τρία από τα τραγούδια ως καλλιτέχνης, συγγραφέας ή παραγωγός. Η λίστα περιελάμβανε επίσης τις Mary Jane Girls, την Madonna και την Cyndi Lauper, οι οποίες αναφέρθηκαν για τα διακριτικά φεμινιστικά τραγούδια τους. Οι χέβι μέταλ μπάντες, που ήταν τότε το κορυφαίο είδος σε πωλήσεις στις ΗΠΑ, κυριαρχούσαν στη λίστα. Βετεράνοι όπως οι AC/DC, Black Sabbath και Mötley Crüe, που είχαν προηγουμένως δεχτεί επιθέσεις από ευαγγελιστικές ομάδες, συμπεριλήφθηκαν, μαζί με νεότερους καλλιτέχνες όπως οι Def Leppard, Judas Priest, Twisted Sister και Wasp. Ξαφνικά, αυτοί οι καλλιτέχνες βρήκαν πολιτικούς και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές να ζητούν η μουσική και τα βίντεό τους να απαγορευτούν από το ραδιόφωνο και το MTV.
«Είχα ακολουθήσει όλη αυτή την ανάπτυξη στις ειδήσεις, οπότε δεν είχα εντελώς έκπληξη», δήλωσε ο τραγουδιστής των Judas Priest Rob Halford, «αν και το να με αποκαλούν 'εχθρό του λαού' ήταν υπερβολή».
Κατά τις ακροάσεις της Γερουσίας, το PMRC πίεσε την Ένωση Βιομηχανίας Ηχογράφησης της Αμερικής (RIAA) να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιολόγησης μουσικής παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται για τις ταινίες. Οι στόχοι τους περιελάμβαναν την τοποθέτηση ετικετών προειδοποίησης στα εξώφυλλα των δίσκων, να κάνουν τα καταστήματα δίσκων να κρύβουν δίσκους με σαφή εξώφυλλα, να πιέσουν τους τηλεοπτικούς σταθμούς να αποφεύγουν την προβολή σαφών μουσικών βίντεο και, πιο ανησυχητικά, να επανεξετάσουν τα συμβόλαια των μουσικών που έκαναν βίαιες ή σεξουαλικές πράξεις κατά τις συναυλίες.
Ο Alice Cooper σημείωσε ότι οι ετικέτες Γονικής Συμβουλής πιθανότατα είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, καθιστώντας αυτούς τους δίσκους πιο ελκυστικούς για τους νέους.
Η εκστρατεία του PMRC δέχτηκε κριτική όχι μόνο από τους μουσικούς στη λίστα «των 15 Βρόμικων» αλλά και από έμπειρους καλλιτέχνες όπως ο Frank Zappa και ο Alice Cooper, οι οποίοι και οι δύο είχαν αντιμετωπίσει διαμάχες νωρίτερα στην καριέρα τους. Είδαν τις προσπάθειες του PMRC ως πρόσχημα για αύξηση της λογοκρισίας.
Ο Cooper δεν ήταν ξένος στις μάχες κατά της λογοκρισίας, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1972, το τραγούδι του συγκροτήματός του «School's Out» έφτασε στο νούμερο ένα, προκαλώντας κλήσεις για απαγόρευσή του. Θυμάται ότι έστειλε λουλούδια στη συντηρητική ακτιβίστρια Mary Whitehouse και πούρα στον Ουαλό βουλευτή της Εργατικής Leo Abse, διασκεδάζοντας με την οργή τους.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, η εκστρατεία του PMRC φάνηκε στον Cooper πιο σοβαρή και δυσοίωνη, ένα παράδειγμα υπέρβασης της κυβέρνησης. Υποστήριξε ότι μετέδιδε το μήνυμα ότι τα παιδιά δεν ήταν ικανά να χειριστούν ορισμένο περιεχόμενο, επιμένοντας ότι τέτοιες συζητήσεις θα πρέπει να γίνονται μεταξύ γονέων και παιδιών τους, όχι της κυβέρνησης.
Καθώς ξεκίνησαν οι γερουσιαστικές ακροάσεις, ο Frank Zappa ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον, ενώνοντας δυνάμεις με τον John Denver και τον Dee Snider των Twisted Sister. Και οι τρεις έδωσαν κατάθεση κατά της μουσικής λογοκρισίας. Ο Zappa, ντυμένος επίσημα, έγινε μια αξέχαστη φιγούρα καθώς συζητούσε με το PMRC, αποκαλώντας την πρότασή τους κακοσχεδιασμένη και παραβίαση των ατομικών ελευθεριών.
Ο John Denver επεσήμανε πώς το τραγούδι του «Rocky Mountain High» ερμηνεύτηκε λανθασμένα ως προώθηση των ναρκωτικών, ενώ στην πραγματικότητα αφορούσε την εκτίμηση της φύσης. Ο Dee Snider διευκρίνισε ότι το τραγούδι του συγκροτήματός του «Under the Blade» είχε παρεξηγηθεί — αναφερόταν σε χειρουργική επέμβαση, όχι σε σαδομαζοχισμό όπως ισχυρίστηκε η Tipper Gore.
Παρόλο που ο Rob Halford των Judas Priest δεν ήταν παρών στις ακροάσεις, αργότερα δήλωσε ότι το PMRC επίσης παρεξήγησε τους στίχους του. Ισχυρίστηκαν ότι το «Eat Me Alive» απεικόνιζε εξαναγκαστικό στοματικό σεξ, αλλά ο Halford εξήγησε ότι αφορούσε συναινετικό gay S&M. Εκείνη την εποχή, παρέμεινε σιωπηλός, χωρίς να κάνει δημόσια coming out μέχρι το 1998.
Το τραγούδι των Wasp στη λίστα, «Animal (Fuck Like a Beast)», ήταν, σύμφωνα με τον Lawless, απλώς ένα ευθύ γλέντι του παθιασμένου σεξ — όχι διακριτικό, αλλά ούτε και άσεμνο. Θυμάται: «Αρχικά, σχεδίαζα να παρευρεθώ στις γερουσιαστικές ακροάσεις και να καταθέσω, αλλά η EMI, η δισκογραφική μας εταιρεία, μας ζήτησε να μην πάμε. Δεν πίστευαν ότι ήταν σοφό. Ο Frank, ο John και ο Dee μίλησαν καλά εκ μέρους των καλλιτεχνών, αν και δεν άλλαξε πολλά».
Παρόλο που το τρίο μίλησε εύγλωττα, οι αμερικανικές δισκογραφικές εταιρείες υποχώρησαν πριν ολοκληρωθούν οι ακροάσεις: η RIAA συμφώνησε να τοποθετήσει ετικέτες Γονικής Συμβουλής σε δίσκους με «αμφιλεγόμενο» περιεχόμενο. Αυτό οδήγησε σε ορισμένους λιανοπωλητές, συμπεριλαμβανομένου του Walmart — που ήταν τότε ο μεγαλύτερος πωλητής δίσκων στις ΗΠΑ — να αρνούνται να στοκάρουν δίσκους με ετικέτες. Ο Halford σημειώνει: «Εκείνη την εποχή, η σκληρή δεξιά πίεσε το Walmart, αφήνοντάς το χωρίς επιλογή. Φαντάζομαι ότι τα πωλήσεις κάθε εταιρείας υπέφεραν ως αποτέλεσμα».
Ο Lawless ισχυρίζεται ότι οι γερουσιαστικές ακροάσεις του PMRC απείλησαν όχι μόνο την καριέρα του αλλά και τη ζωή του. «Υπήρχε ένα τμήμα της κοινωνίας στις ΗΠΑ που πίστευε, 'Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος χωρίς αυτούς τους ανθρώπους', και αρχίσαμε να λαμβάνουμε απειλές θανάτου. Πυροβολήθηκα δύο φορές — ευτυχώς όχι κατά τη διάρκεια συναυλίας, αν και μια φορά ενώ έπαιζα, κάποιος πέταξε ένα βαρύ γυάλινο βάζο που με χτύπησε στο κεφάλι και μου άνοιξε το δέρμα της κεφαλής».
Οι μουσικοί απάντησαν στο PMRC μέσω της μουσικής τους: τα «Parental Guidance» των Judas Priest και «Freedom» του Alice Cooper αμφότερα επέκριναν τον οργανισμό, ενώ στον δίσκο των Wasp «Live... In the Raw», ο Lawless αφιερώνει το τραγούδι «Harder, Faster» στις συζύγους της Ουάσινγκτον, φωνάζοντας, «Μπορούν να μου τον ρουφήξουν, να μου τον ρουφήξουν, να με φάνω ωμό!»
Οι γερουσιαστικές ακροάσεις διεύρυναν τη δημόσια συζήτηση για τη λογοκρισία στις ΗΠΑ και πυροδότησαν αγωγές κατά «προσβλητικών» μουσικών. Το πανκ συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο Dead Kennedys αντιμετώπισε δικαστική υπόθεση όχι για τη μουσική του, αλλά λόγω μιας εισαγωγής της τέχνης του H.R. Giger «Penis Landscape» μέσα στον δίσκο τους του 1985 «Frankenchrist». Ένας γονέας, αναστατωμένος που η εφηβική του κόρη αγόρασε τον δίσκο, μήνυσε το συγκρότημα. Στις 7 Μαρτίου 1990, ο τραγουδιστής των Dead Kennedys Jello Biafra συζήτησε με την Tipper Gore στην εκπομπή της Oprah Winfrey, υποστηρίζοντας ότι η άμυνά της ως «φιλελεύθερης Δημοκρατικού» αντιβαίνει στην υποστήρι
