بار سوم که آنا لیدکه در یک بازداشتگاه اسرائیلی به طور غیرقانونی مورد بازرسی بدنی بدون لباس قرار گرفت، نگهبانان زن زندان او را مجبور به زانو زدن کردند، دهانش را بستند تا نتواند فریاد بزند و به او تجاوز کردند. این مطلب بر اساس مصاحبهها و شکایتی کیفری که در اسرائیل ثبت شده است.
او گفت که در حین حمله، صدای خنده نگهبانان مرد را شنیده و معتقد است که آنها تماشا میکردند و ممکن است فیلمبرداری هم کرده باشند. این تجاوز در محلی انجام شد که با پردهای نیمهکشیده از راهروی زندان جدا شده بود و مهاجمان آن را باز گذاشته بودند.
لیدکه ۲۵ ساله، پاییز گذشته به یک کاروان دریایی که از اروپا به سمت غزه با کمکهای بشردوستانه حرکت میکرد، پیوست. نیروهای اسرائیلی در ۸ اکتبر در آبهای بینالمللی قایق او را رهگیری و او را به اسرائیل بردند، جایی که به مدت پنج روز بازداشت شد.
او گفت که آزار و خشونت علیه شرکتکنندگان کاروان دریایی در زندانهای اسرائیل، از جمله تجاوز، برای ارعاب بوده است. او به گاردین گفت: «واضح است که آنها میخواهند اراده ما را بشکنند و ما را ساکت کنند، و این را چنان آسیبزا کنند که دیگر هرگز درباره فلسطین صحبت نکنیم.»
در عوض، او ظرف چند روز به دوستان و پزشکان گفت. در دسامبر، او اولین فعال کاروان دریایی شد که به طور عمومی درباره تجاوز در بازداشت اسرائیل صحبت کرد. بیش از دوازده نفر دیگر نیز تجاوز جنسی را گزارش کردهاند که بیشتر آنها به صورت ناشناس بوده است.
اکنون وکلای مدافع لیدکه در اسرائیل شکایتی ثبت کردهاند که خواستار تحقیق مقامات درباره ادعاهای او هستند. قانون اسرائیل تجاوز را هرگونه نفوذ غیرتوافقی تعریف میکند.
لیدکه در اولین مصاحبه خود درباره پرونده حقوقی گفت: «هیچ دلیلی برای شرمساری من وجود ندارد. هر وقت سکوت کنیم، آنها این کار را با شخص دیگری انجام میدهند.»
این شکایت به دادستان کل اسرائیل، مشاور حقوقی سازمان زندانهای اسرائیل، اداره تحقیق درباره نگهبانان زندان (یاهاس) و فرمانده زندان گیوون ارسال شد. وکیل لیدکه، مونا حداد، گفت که این یک چالش برای «فرهنگ مصونیت از مجازات» در قبال آزار زندانیان در اسرائیل است.
حداد، وکیل سازمان عدالت، یک سازمان حقوق بشری فلسطینی در اسرائیل، گفت: «این خواسته آنا است که به دنبال عدالت باشد و همه گزینهها را برای پاسخگو کردن عاملان تمام کند. ما همچنین میخواهیم آگاهی را افزایش دهیم و ببینیم سیستم اسرائیل وقتی ما خواستار تحقیق میشویم، چگونه واکنش نشان میدهد.»
«خشونت جنسی و تجاوز، تخلفات مکرری هستند که تقریباً سه سال است علیه زندانیان فلسطینی انجام میشود... اکنون شاهد تشدید آن هستیم که اسرائیل حاضر است این رفتار را به شهروندان خارجی که در همبستگی با فلسطینیان عمل میکنند، گسترش دهد.»
لیدکه با امتناع از شرمسار شدن، این حمله را به بخشی از فعالیتهای خود تبدیل کرده و به صدایی برای کسانی تبدیل شده است که هنوز در زندانهای اسرائیل هستند یا ممکن است در آینده هدف قرار گیرند. او گفت: «فکر نمیکنم صحبت کردن به تجاوز در بازداشت پایان دهد. اما به عنوان یک زن سیاسی، احساس مسئولیت میکنم که درباره آن صحبت کنم و با این کار، علیه آن مبارزه کنم.»
«این فقط تجربه شخصی من نیست—سیستماتیکتر است. و نمیتوانم به اندازه کافی تأکید کنم که این بسیار بسیار کمتر از چیزی است که زندانیان فلسطینی تجربه میکنند.»
اسرائیل شکنجه فلسطینیان در زندانهای خود را عادی کرده است، در حالی که مقامات از آزار فعالان خارجی استقبال کردهاند و تلاش ناموفق برای محاکمه سربازان به خاطر یک حمله و تجاوز مستند را محکوم کردهاند.
در ماه مه، سازمان ملل اسرائیل را به دلیل خشونت جنسی در درگیری به فهرست سیاه اضافه کرد و به آزار توسط نیروهای امنیتی، از جمله تجاوز به بازداشتشدگان مرد اشاره کرد. این ماه، بریتانیا نگرانیهایی را درباره تجاوز جنسی در مراکز بازداشت اسرائیل در شورای امنیت سازمان ملل مطرح کرد.
پلیس استرالیا در حال تحقیق درباره ادعاهای تجاوز و شکنجه توسط شرکتکنندگان کاروان دریایی در ماه مه است و دادستانهای فرانسه تحقیقاتی درباره جنایات جنگی در مورد شکنجه و بدرفتاری مشکوک با شهروندان خود در بازداشت اسرائیل آغاز کردهاند.
لیدکه قبل از حرکت، توسط اعضای کاروانهای دریایی قبلی توجیه شد. او در ۳۰ سپتامبر از جنوب ایتالیا با یک کشتی بزرگ سابق با حدود ۱۰۰ فعال دیگر حرکت کرد. او سعی کرد خود را از نظر ذهنی برای احتمال خشونت، از جمله تجاوز جنسی، در بازداشت اسرائیل آماده کند، اما بعداً متوجه شد که این تقریباً غیرممکن است.
او گفت: «میتوانی بدانی که آنها به تو تجاوز جنسی خواهند کرد، و به خودت بگویی، باشه، آنها این کار را خواهند کرد. اما وقتی واقعاً اتفاق میافتد، انگار قبلاً هرگز درباره آن نشنیدهای. چون نمیدانی بدنت چگونه واکنش نشان خواهد داد.»
توصیه او به سایر فعالان اکنون هم سیاسی و هم عملی است. «باید متقاعد باشی که این مأموریت درستی است. و در نهایت، بفهمی که هیچ چیز واقعاً نمیتواند تو را آماده کند.»
تصویر در اندازه کامل: فعالان با جلیقههای نجات نارنجی روی یک قایق کاروان دریایی نشستهاند، در حالی که توسط سربازان نیروی دریایی اسرائیل به سمت بندر اشدود هدایت میشود. عکس: لئو کورئا/AP
در ۸ اکتبر، حدود ساعت ۴:۳۰ صبح، او با اعلام کاپیتان از خواب بیدار شد: «این تمرین نیست، اسرائیلیها میآیند.» آنها سوار قایق شدند، فعالان را به غذاخوری فرستادند و به سمت بندر اسرائیلی اشدود حرکت کردند و عصر رسیدند.
لیدکه برای پردازش برده شد و گفت که یک سخنور مسلط آلمانی او را «عوضی نازی» خطاب کرد.
او گفت که اولین تجاوز جنسی مدت کوتاهی بعد، در حین بازرسی بدنی بدون لباس رخ داد. به گفته وکیل لیدکه، قانون اسرائیل قبل از بازرسی بدنی بدون لباس، رضایت بازداشتشده را الزامی میکند. اگر رضایت رد شود، یک افسر ارشد باید برای شنیدن اعتراضات بیاید و هر بازرسی بعدی را به صورت کتبی مجاز کند. بازرسیهای بدنی بدون لباس به بازرسی بصری بدن برهنه محدود میشود و باید در اتاقی بسته با حضور فقط افسران زن انجام شود.
لیدکه گفت که از بازرسی بدنی بدون لباس خودداری کرد، اما همچنان مجبور شد لباسهای خود را در محلی که فقط تا حدی با پرده پنهان شده بود، درآورد. بدن برهنه او برای سربازان مردی که از آنجا عبور میکردند، قابل مشاهده بود. او گفت: «بعضی از آنها در حالی که از آنجا عبور میکردند، مستقیماً به ما نگاه میکردند.»
او از امضای مدارک برای اخراج سریع خودداری کرد، زیرا این به معنای اعتراف به ورود غیرقانونی به اسرائیل بود. لیدکه از آبهای بینالمللی به زور به اسرائیل برده شده بود.
بعداً همان شب، او را در حالی که چشمبند و دستبند داشت به زندان کتزیوت بردند، جایی که دوباره بدون رضایت او، کاملاً برهنه، مورد بازرسی بدنی بدون لباس قرار گرفت. او گفت: «به آنها گفتم که نمیخواهم این کار را انجام دهم، و آنها فقط چند ساعت قبل مرا بازرسی کرده بودند، پس چرا باید دوباره این کار را انجام دهند؟» او اضافه کرد که کسانی که با بازرسی موافقت کردند، اجازه داشتند زیرپوش خود را نگه دارند.
او لباس زندان دریافت کرد و به سلولی کثیف بدون دسترسی به آب آشامیدنی تمیز برده شد. تمام شب با موسیقی بلند و بازرسیهای مکرر سلول، از جمله با سگها، از خوابیدن باز داشته شد و میتوانست فریادهایی را از بخشهای دیگر زندان بشنود.
در ۱۰ اکتبر، لیدکه دوباره به زندان گیوون منتقل شد. در آنجا، او یک بار دیگر به محلی برده شد که فقط تا حدی با پرده از دید پنهان بود و دستور داده شد لباسهای خود را درآورد.
لیدکه گفت که وقتی او امتناع کرد، نگهبانان لباسهایش را درآوردند، او را لمس کردند و مجبور به زانو زدنش کردند. یکی از آنها انگشتان خود را وارد واژن و سپس مقعد لیدکه کرد.
او گفت: «دو نفر بودند، و بعداً سه سرباز زن که به من گفتند لباسهایم را درآورم. آنها شروع به لمس کردن من کردند. گفتم نه. به آنها گفتم نمیخواهم لمس شوم و به من صدمه میزنند. سپس دستانم را گرفتند تا نتوانم حرکت کنم، بعد مرا به پایین هل دادند، و من هنوز سعی میکردم فریاد بزنم، و سپس دهانم را پوشاندند تا نتوانم فریاد بزنم.»
تحقیر به درد حمله فیزیکی اضافه شد. «سربازان مرد را به خاطر میآورم که میخندیدند، فقط آنجا ایستاده بودند و میخندیدند. میدانم که آنها میتوانستند همه چیز را ببینند چون پرده کاملاً بسته نبود.»
لیدکه معتقد است که این حمله ممکن است فیلمبرداری هم شده باشد، به دلیل تعداد زیاد دوربینهای امنیتی و بدنی که در زندانها استفاده میشود. ویدئو و تصاویری از آزار و شکنجه فلسطینیان و فعالان بازداشتشده توسط افراد و مقامات در اسرائیل منتشر شده است.
تصویر در اندازه کامل: قایقهای کوچک کاروان دریایی که از بندری در جنوب ایتالیا به سمت غزه حرکت میکنند. عکس: اوریِتا اسکاردینو/EPA
فعالان در ۱۲ اکتبر به اردن اخراج شدند. لیدکه تمام مدت اعتصاب غذا کرده بود، اما گفت که بیشتر از غذا سیگار میخواست.
در هتلی در امان، گروه توسط پزشکان و روانشناسان ملاقات شد. لیدکه اولین قدم خود را برای عمومی کردن موضوع برداشت و به یک دوست و روزنامهنگار همکار گفت: «مطمئن شو که در گزارش خود بیاوری که حداقل یک زن مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است.»
در خانه در آلمان، او تصمیم گرفت در یک کنفرانس دسامبر درباره زندانیان سیاسی درباره تجاوز صحبت کند. او گفت که وقتی این کار را کرد، ارعاب جای خود را به آرامش غیرمنتظرهای داد، «مثل اینکه گرهی به آرامی باز میشد.»
زنان دیگری از قایق او با او تماس گرفتند و گفتند که «همان تجربه» را داشتهاند، و پیامهای حمایت بیشتر از حملات غریبهها بود.
او گفت: «نگران نظرات بد بودم، به خصوص که نگهبانان زن بودند. نگران بودم که مردم شک کنند که آیا واقعاً تجاوز بوده است. افرادی آنلاین بودند که درباره آنچه تجربه کردم بحث میکردند، اینکه چگونه آن را تعریف کنند، اما تأثیر زیادی روی من نداشت.»
او میگوید که با آسیب روانی ناشی از این حمله زندگی میکند. «در حال حاضرخوبم. بعضی روزها هیچ چیز را به خاطر نمیآورم، و بعضی روزها فکر میکنم هرگز بهتر نخواهد شد، اما فکر میکنم این طبیعی است.»
اما او در تعهد سیاسی که در ابتدا او را سوار کاروان دریایی کرد، قدرت مییابد، که با استقبال شادیبخشی که از یک قایق کاروان دریایی که خالی به سواحل غزه رسید، تقویت شد. «این ارزشش را داشت. هر چیزی که پشت سر گذاشتم ارزشش را داشت برای اینکه حداقل کمی امید بیاورم که کاروان دریایی بعدی خواهد آمد.»
یک سخنگوی ارتش اسرائیل گفت که این ارتش «ادعاهای آزار» توسط نیروهایی که کاروان دریایی لیدکه را رهگیری کردند، رد میکند و سوالات بیشتر را به سازمان زندانهای اسرائیل ارجاع داد.
یک سخنگوی سازمان زندانهای اسرائیل گفت: «ادعاهای شرحدادهشده در تحقیق شما قاطعانه رد میشود و کاملاً بیاساس است» و سازمان زندانهای اسرائیل «هرگونه ادعای تجاوز، تجاوز جنسی یا آزار سیستماتیک توسط پرسنل خود را رد میکند.»
اطلاعات و حمایت برای هر کسی که تحت تأثیر تجاوز یا آزار جنسی قرار گرفته است، از سازمانهای زیر در دسترس است. در بریتانیا، Rape Crisis در انگلستان و ولز با شماره ۰۸۰۸ ۵۰۰ ۲۲۲۲، در اسکاتلند با ۰۸۰۸ ۸۰۱ ۰۳۰۲، یا در ایرلند شمالی با ۰۸۰۰ ۰۲۴۶ ۹۹۱ حمایت ارائه میدهد. در ایالات متحده، Rainn با شماره ۸۰۰-۶۵۶-۴۶۷۳ حمایت ارائه میدهد. در استرالیا، حمایت در ۱۸۰۰Respect (۱۸۰۰ ۷۳۷ ۷۳۲) در دسترس است. سایر خطوط کمک بینالمللی را میتوان در ibiblio.org/rcip/internl.html یافت.
**سوالات متداول**
در اینجا لیستی از سوالات متداول بر اساس بیانیهای درباره یک فعال کاروان دریایی غزه که ادعای تجاوز در بازداشت اسرائیل را مطرح کرده است، آورده شده است.
**سوالات زمینه عمومی**
س: کاروان دریایی غزه که در بیانیه ذکر شده چیست؟
ج: به مجموعهای از تلاشهای کشتیهای فعال برای شکستن محاصره دریایی اسرائیل در نوار غزه، معمولاً برای تحویل کمکهای بشردوستانه، اشاره دارد. معروفترین حادثه، یورش به کشتی ماوی مرمره در سال ۲۰۱۰ بود.
س: فعالی که این را گفته کیست؟
ج: این بیانیه به یک فعال ناشناس نسبت داده شده است که بخشی از یک تلاش اخیر کاروان دریایی بود. اسامی خاص اغلب به دلایل ایمنی و حریم خصوصی فاش نمیشود.
س: «شکستن اراده ما» در این زمینه به چه معناست؟
ج: نشان میدهد که تجاوز ادعایی نه فقط یک عمل خشونتآمیز، بلکه یک تاکتیک عمدی برای شکستن روحیه فعال، ساکت کردن او و بازداشتن دیگران از شرکت در کاروانهای دریایی آینده بوده است.
**ادعا و تحقیق**
س: آیا مدرکی وجود دارد که این تجاوز رخ داده باشد؟
ج: تاکنون، این ادعا یک ادعای مطرحشده توسط فعال است. هیچ مدرک مستقل پزشکی قانونی یا ویدئویی در دسترس عموم وجود ندارد. سازمانهای حقوق بشری خواستار تحقیق مستقل هستند.
س: آیا اسرائیل به این ادعا پاسخ داده است؟
ج: مقامات اسرائیلی این ادعا را رد کردهاند. آنها معمولاً بیان میکنند که بازداشتشدگان مطابق با قوانین بینالمللی رفتار میشوند و اگر شکایت رسمی ثبت شود، هر ادعای خاصی بررسی خواهد شد.
س: چرا یک فعال پس از آزادی این را گزارش میکند؟
ج: بازماندگان خشونت جنسی در بازداشت اغلب از انتقام، آسیب روانی مجدد یا باور نشدن میترسند. گزارش پس از آزادی، اغلب به یک سازمان مورد اعتماد، میتواند امنتر از گزارش در حین بازداشت باشد.
**مسائل حقوقی و حقوق بشری**
س: آیا تجاوز تحت قوانین بینالمللی غیرقانونی است؟
ج: بله. تجاوز یک جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت تحت اساسنامه رم دادگاه کیفری بینالمللی و کنوانسیونهای ژنو است، به ویژه زمانی که علیه بازداشتشدگان استفاده شود.
س: آیا دادگاه کیفری بینالمللی میتواند در این مورد تحقیق کند؟
ج: احتمالاً. دادگاه کیفری بینالمللی در حال حاضر در حال تحقیق درباره جنایات جنگی ادعایی در سرزمینهای فلسطینی است. اگر شواهد معتبری ظاهر شود، این ادعا میتواند بخشی از آن تحقیق گستردهتر شود.
س: بازداشت بدون اتهام چیست و چرا در اینجا مهم است؟
ج: بازداشت بدون اتهام به معنای نگه داشتن کسی بدون ارائه اتهام رسمی یا محاکمه است. در این زمینه، فعالان کاروان دریایی اغلب بدون اتهام بازداشت میشوند و سپس اخراج میشوند، که میتواند محیطی ایجاد کند که در آن سوءاستفاده بدون پاسخگویی رخ دهد.
