Absolutnie uwielbiałam starą zamszową kurtkę mojego taty. Miał ją tak długo, jak sięgam pamięcią – to relikt z jego bardziej rockandrollowych czasów – i była wyświechtana do maślanej miękkości. Kiedy podszewka w końcu się rozleciała, a zamsz stał się tak cienki, że był niemal przezroczysty, postanowił, że czas ją spensjonować. Ale ja nie zniosłam myśli o pozbyciu się jej.
Przymierzając ją, czułam się fantastycznie – jak prawdziwa córka swego ojca. Wcale nie była ciężka, a nawet guziki, pokryte pasującym zamszem, były miękkie w dotyku. Owszem, miała warstwę londyńskiego brudu i pachniała tytoniem Old Holborn, ale uważałam, że to jest najfajniejsza rzecz na świecie. Miałam około 13 lat i przez milion lat nie byłabym sobie pozwoliła na zamszową kurtkę, więc przywłaszczyłam ją sobie i zabrałam się do przywracania jej do życia, jak śpiewające myszy-naprawiacze z serialu „Bagpuss”.
Z mamą wybrałyśmy jasnoniebieską tkaninę na nową podszewkę – patrząc z perspektywy czasu, to było zaskakująco odważne posunięcie. Kiedy mama ją dla mnie podszyła (była kobietą wielu talentów – nawet tapetowała ścianę za mną na tym zdjęciu), kurtka była jak nowa, jeśli nie lepsza. To, co niegdyś było częścią tożsamości mojego taty, stało się moją, i nosiłam ją, aż kawałki zamszu zaczęły się odrywać i nieprzyjemnie zwisać mi do herbaty. W tym momencie była bezsprzecznie skończona.
Miałam w zwyczaju pożyczać ubrania taty i często stawały się one moimi ulubionymi strojami z czasów nastoletnich. Była tam cienka, kraciasta koszula, której używałam jako koszuli nocnej, i którą ozdobiłam, naszywając na nią wszędzie malutkie, fantazyjne guziczki – muchomory, ananasy i tym podobne. Była też marynarka z garnituru, którą zabrałam, kiedy byłam nieco starsza, i nosiłam ją jako płaszcz (nie była zbyt ciepła, ale kogo to obchodzi, kiedy jest się nastolatką?). I była jeszcze plisowana, ciężka, wełniana spódnica typu kilt z czasów, kiedy był chłopcem, którą nosiłam jako minispódniczkę.
Wtedy naprawdę lubiłam znaczki, a moim ulubionym była przypinka z króliczkiem Playboya. Uwielbiałam połączenie uroczego królika z tym niegrzecznym, seksownym, dorosłym światem, który reprezentował – plus uczucie, że noszenie jej było trochę buntownicze. Ten króliczek poruszył moją wyobraźnię, gdy wkraczałam w kobiecość.
Muszę też wspomnieć o kapeluszu. W latach 80. wszyscy nosili meloniki lub kapelusze z szerokim rondem – Bananarama, Debbie Gibson, Madonna – ale moja inspiracja przyszła z okładki magazynu „The Face” z 1985 roku, na której był Felix Howard. Miał 13 lat i zagrał w wideoklipie Madonny „Open Your Heart”. Na tej kultowej fotografii miał na sobie czarny filcowy kapelusz z paskiem gazety wsuniętym pod wstążkę, na którym było napisane „Zabójca”.
Warto też odnotować chińskie laleczki szczęścia, które powiesiłam na górnym guziku kurtki. Pochodziły z jednego z moich absolutnie ulubionych sklepów z dzieciństwa: nieistniejącego już, wspaniałego Neal Street East w londyńskiej dzielnicy Covent Garden. To miejsce było wypełnione skarbami z Chin, Japonii i nie tylko, i miało „bazarek w piwnicy” pełen cudownie przystępnych cenowo drobiazgów, jak wachlarz, który ledwie można dostrzec na ścianie za mną na zdjęciu z kapeluszem. To było magiczne miejsce i wszystko, co kiedykolwiek tam kupiłam, też wydawało się magiczne.
Często zadawane pytania
Oczywiście. Oto lista często zadawanych pytań na temat Twojego ulubionego stroju z dzieciństwa, napisana naturalnym i pomocnym tonem.
Ogólne pytania dla początkujących
P: Co było takiego wyjątkowego w starej kurtce taty?
O: To nie była tylko kurtka, to był kawałek mojego taty. Noszenie jej sprawiało, że czułam się z nim związana, bezpieczna i trochę fajniejsza, niż pewnie byłam.
P: Dlaczego nosisz coś, co było postrzępione i się rozpadało?
O: Ponieważ jej wartość sentymentalna była o wiele ważniejsza niż to, jak wyglądała. Zniszczenie było tylko dowodem na to, jak bardzo ją kochałam i używałam.
P: Czy zamsz nie jest zbyt delikatnym materiałem, aby dziecko nosiło go cały czas?
O: Absolutnie. Zamsz jest miękki i można go łatwo uszkodzić, dlatego właśnie zaczął się strzępić od ciągłego noszenia. To zużycie stało się częścią jego historii.
Praktyczne pytania typu „jak to zrobić”
P: Jak radziłaś sobie z postrzępionymi kawałkami zwisającymi do herbaty?
O: Zazwyczaj po prostu wsuwałam luźne pasemka z powrotem do kieszeni lub mankietu, a czasami ostrożnie przycinałam najdłuższe, najbardziej problematyczne kawałki nożyczkami.
P: Czy taką kurtkę dało się naprawić?
O: Do pewnego stopnia tak. Krawiec mógł potencjalnie wzmocnić podszewkę lub szwy. Ale samo zamszowe tworzywo, przy znacznym strzępieniu, jest bardzo trudne do naprawienia bez zmiany jego wyglądu i faktury.
P: Jaki jest najlepszy sposób przechowywania lub konserwacji takiego sentymentalnego elementu odzieży?
O: Przechowuj go w chłodnym, suchym miejscu, z dala od bezpośredniego światła słonecznego. Przechowuj go w oddychającym pokrowcu na ubrania i wypchaj rękawy bezkwasowym papierem bibułkowym, aby pomóc mu zachować kształt.
Zaawansowane, przemyślane pytania
P: Ta historia wydaje się dotyczyć czegoś więcej niż tylko ubrań. Co ona reprezentuje?
O: To potężna metafora komfortu, tożsamości i sposobu, w jaki trzymamy się elementów naszej przeszłości. Fizyczne pogorszenie stanu kurtki odzwierciedla, jak nasze najcenniejsze wspomnienia z czasem stają się zużyte i kruche, ale nie mniej wartościowe.
P: Czy istnieje sposób, aby cieszyć się kruchym przedmiotem sentymentalnym, nie niszcząc go ostatecznie?
