Dorośli często bagatelizują młodzieńczą miłość, postrzegając ją jako pochłaniającą nastolatków i niemal na pewno skazaną na porażkę. Jednak wakacyjny romans zmienił moje życie na zawsze.
Miałam 16 lat, kiedy poznałam Giacoma w barze w Atinie, małym włoskim miasteczku w górach, gdzie dorastali moi rodzice. Pewnego wieczoru, podczas lokalnego festiwalu, stoliki były trudne do zdobycia, więc nasze dwie grupy przyjaciół zostały w końcu upchnięte przy tym samym. Giacomo, mający ponad sześć stóp wzrostu, rzucał się w oczy. Był przyjazny i zawsze uśmiechnięty, i chociaż nie mówił ani słowa po angielsku, doceniałam, że nie traktował mnie jak kolejną „obcą dziewczynę” z typowym brawurowym „ciao bella”.
Nie byłam tak naprawdę obca. Moi rodzice przenieśli się do Szkocji w latach 60. i osiedlili w Selkirk, ale Atina zawsze była częścią naszego życia – wpleciona w każde wakacje i każdy posiłek. Jednak spotkanie Giacomo sprawiło, że spojrzałam na Włochy w nowym świetle. To nie było już tylko coś, co odziedziczyłam; to było coś, czego doświadczałam osobiście.
Gdy lato się skończyło, nie wróciłam do Szkocji, jak planowałam. Wcześnie opuściłam szkołę, nie czerpiąc z niej wielkiej przyjemności, i zamierzałam kontynuować naukę w inny sposób. Zamiast tego, zostałam we Włoszech, aby wymyślić, co zrobić z moją nowo odkrytą niezależnością – i nową miłością.
Tego lata Giacomo przeniósł się do Rzymu, aby studiować architekturę, i stał się doskonałym cicerone – włoskim słowem oznaczającym przewodnika kulturowego. Dzięki niemu odkryłam oblicze miasta wykraczające poza miejsca turystyczne. Poznałam życie studenckie, festiwale muzyki na świeżym powietrzu i ukryte piekarnie, które we wczesnych godzinach sprzedawały wypieki tylne drzwi.
Ale nie wszystko było lodami i romansem. Dryfowałam między kursami i pracami, mając nadzieję, że coś się zazębi, ale nic tak naprawdę się nie udało. Próbowałam studiować we Włoszech, ale zmagałam się z egzaminami ustnymi i, tęskniąc za domem, ostatecznie podjęłam studia na Uniwersytecie w Edynburgu – gdzie, nie zaskakująco, skończyłam studiując włoski. Giacomo i ja próbowaliśmy działać na odległość, ale bez telefonów komórkowych i przy ciągłym napięciu między krajami, kulturami i oczekiwaniami, odbiło się to na nas.
Nasz związek nie przetrwał, ale moja miłość do Włoch nigdy nie wygasła. Po ukończeniu studiów wróciłam, tym razem wybierając miasta dla siebie. Mieszkałam we Florencji i Bolonii, pracując, studiując i zawierając trwałe przyjaźnie – niektóre z Włochami, inne z dziećmi trzeciej kultury, takimi jak ja. Pomimo naszych różnych pochodzeń, często z czterema lub pięcioma narodowościami w mieszance, rozumieliśmy, co to znaczy należeć do więcej niż jednego miejsca – i do żadnego miejsca. Zawsze za czymś lub kimś tęsknić.
Atina pozostawała stała i często wracałam tam na wakacje, aby zobaczyć przyjaciół i rodzinę. Potem, pewnego lata, 12 lat po zakończeniu naszego związku, znów zobaczyłam tam Giacomo – w tym samym barze, gdzie się poznaliśmy. Wciąż wysoki (może nawet wyższy), wciąż uśmiechnięty i wciąż niezdolny do wypowiedzenia ani słowa po angielsku.
Tym razem bar nie był zatłoczony – nie musieliśmy dzielić stolika, ale może pamiętając pełnych nadziei nastolatków, którymi niegdyś byliśmy, postanowiliśmy to zrobić. Nowy rozdział otworzył się w historii, którą myśleliśmy, że się skończyła.
Giacomo wyjeżdżał na wakacje następnego dnia i żadne z nas nie chciało, aby ta noc się skończyła. Zostaliśmy do samego końca, rozmawiając tak długo, że o wschodzie słońca pojawił się jego tata, aby zabrać go prosto na stację, potrząsając głową na widok dwóch trzydziestolatków zachowujących się jak nastolatkowie. Tym razem mieliśmy telefony komórkowe, więc wymieniliśmy się numerami i pamiętam, jak zastanawiałam się, czy to do czegoś doprowadzi. Zawsze miałam przeczucie, że do czegoś doprowadzi, nawet wtedy. Giacomo odwiedził mnie w Bolonii w pierwszy wolny weekend i to był początek wielu podróży w tam i z powrotem. Dwa lata później przeniosłam się do Rzymu.
Jesteśmy małżeństwem od ponad dziesięciu lat. Wzięliśmy ślub w tajemnicy – nie z powodu jakiegoś wielkiego romantycznego gestu, ale ponieważ był to jedyny wybór, który wydawał się słuszny. Oboje pochodzimy z dużych rodzin, z których wiele również wyemigrowało i rozproszyło się po całej Europie. Próba zebrania wszystkich razem – wybranie jednego kraju, jednego języka, jednego sposobu świętowania – wydawała się niemożliwa.
Obecnie oficjalnie mieszkamy w Scottish Borders, ale nasze życie wciąż jest mieszanką obu światów. Przełączamy się między angielskim a włoskim, czasem w tym samym zdaniu, i razem prowadzimy firmę obejmującą oba kraje, co oznacza, że zawsze podróżujemy tam i z powrotem. W miarę jak idziemy, wciąż odkrywamy punkty styczne w naszej przeszłości – plaże, które każdy z nas odwiedził w różnych latach, wspólnych przyjaciół, o których nie wiedzieliśmy, że ich mamy, regionalne potrawy, które są znane jednemu z nas, a nowe dla drugiego.
Może pewnego dnia nasze córki będą miały swoje własne wakacyjne romanse. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby nie przewracać oczami – ponieważ czasami opłaca się ufać tym wczesnym iskrom młodzieńczej miłości.
**Livia w Rzymie** autorstwa Bruny De Luca jest już dostępna (Chicken House, £8.99). Aby wesprzeć Guardiana, zamów swój egzemplarz na guardianbookshop.com. Mogą obowiązywać opłaty za dostawę.
Często zadawane pytania
Oczywiście Oto lista często zadawanych pytań na temat Chwila, która mnie zmieniła: Spotkałam byłego chłopaka w tym samym barze, w którym poznaliśmy się dwanaście lat wcześniej
Ogólne Podstawowe pytania
P: Na czym polega główna idea tej chwili, która mnie zmieniła?
O: Chodzi o potężne, nieoczekiwane spotkanie, które zmusza kogoś do refleksji nad przeszłością, zobaczenia, jak bardzo się rozwinął, i zyskania nowej perspektywy na znaczący rozdział swojego życia.
P: Dlaczego spotkanie byłego jest tak powszechną, zmieniającą życie chwilą?
O: Ponieważ jest to bezpośrednie, rzeczywiste porównanie między tym, kim byłeś wtedy, a kim jesteś teraz. Może przywołać dawne uczucia, podkreślić twój osobisty rozwój i dać poczucie zamknięcia, którego mogłeś nie mieć.
P: Co jest tak znaczącego w tym, że spotkanie ma miejsce w tym samym miejscu, w którym się poznaliście?
O: Lokalizacja działa jako potężny symbol. Tworzy moment pełnego koła, intensyfikując kontrast między przeszłością a teraźniejszością.
Głębsze Zaawansowane pytania
P: Poza nostalgią, jaki rodzaj osobistego rozwoju może wyzwolić ta chwila?
O: Może prowadzić do głębokiej samoświadomości. Możesz zdać sobie sprawę, że przezwyciężyłeś dawne niepokoje, że twoje priorytety zdrowo się zmieniły lub że rozwinąłeś odporność, której nie miałeś podczas związku.
P: Czy to doświadczenie jest zawsze pozytywne? Co jeśli wywołuje negatywne emocje?
O: Nie zawsze jest pozytywne. Może wywołać żal, smutek lub dawny ból. Jednak nawet te trudne emocje mogą być zmieniające życie, jeśli prowadzą do przetworzenia nierozwiązanych uczuć i osiągnięcia bardziej szczerej formy zamknięcia.
P: Jak krótkie spotkanie może naprawdę zmienić życie?
O: Same spotkanie jest tylko wyzwalaczem. Prawdziwa zmiana zachodzi w dniach i tygodniach refleksji potem. To nowe wglądy w siebie i swoją ścieżkę życiową tworzą trwały wpływ.
Powszechne problemy Scenariusze
P: Co jeśli zobaczenie go/spojrzenie na niego sprawia, że chcę wrócić?
O: To częsta reakcja. Kluczowe jest oddzielenie nostalgii za przeszłością od rzeczywistości teraźniejszości. Wykorzystaj ten moment, aby zastanowić się, dlaczego związek się skończył i czy te powody naprawdę się zmieniły.
P: Czuję się naprawdę niezręcznie i zmieszany. Czy źle to zrobiłem?
