Οι ενήλικες συχνά αγνοούν τον νεανικό έρωτα, θεωρώντας τον ως κάτι που καταλαμβάνει πλήρως τους εφήβους και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποτύχει. Αλλά ένας διακοπιαρικός έρωτας άλλαξε τη ζωή μου για πάντα.
Ήμουν 16 χρονών όταν γνώρισα τον Τζιάκομο σε ένα μπαρ στο Ατίνα, το μικρό ορεινό ιταλικό χωριό όπου μεγάλωσαν οι γονείς μου. Ένα βράδυ, κατά τη διάρκεια ενός τοπικού εορτασμού, τα τραπέζια ήταν σπάνια, έτσι οι δύο ομάδες φίλων μας κατέληξαν στριμωγμένες γύρω από το ίδιο. Με ύψος πάνω από 1,80, ο Τζιάκομο ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητος. Ήταν φιλικός και πάντα χαμογελαστός, και παρόλο που δεν μιλούσε ούτε μια λέξη αγγλικά, εκτίμησα που δεν με συμπεριέφερε ως ακόμη μια «ξένη κοπέλα» με τη συνηθισμένη επιδεικτικότητα του «ciao bella».
Δεν ήμουν πραγματικά ξένη. Οι γονείς μου είχαν μετακομίσει στη Σκωτία τη δεκαετία του 1960 και είχαν εγκατασταθεί στο Σέλκιρκ, αλλά το Ατίνα ήταν πάντα μέρος της ζωής μας — υφασμένο σε κάθε διακοπές και κάθε γεύμα. Η γνωριμία με τον Τζιάκομο, ωστόσο, με έκανε να δω την Ιταλία με νέα μάτια. Δεν ήταν πλέον απλώς κάτι που είχα κληρονομήσει· ήταν κάτι που βίωνα προσωπικά.
Όταν τελείωσε το καλοκαίρι, δεν επέστρεψα στη Σκωτία όπως σχεδίαζα. Είχα εγκαταλείψει νωρίς το σχολείο, χωρίς να το απολαμβάνω ιδιαίτερα, και σκόπευα να συνεχίσω τις σπουδές μου με άλλους τρόπους. Αντίθετα, έμεινα στην Ιταλία για να καταλάβω τι να κάνω με τη νέα μου ανεξαρτησία — και τον νέο μου έρωτα.
Εκείνο το φθινόπωρο, ο Τζιάκομο μετακόμισε στη Ρώμη για να σπουδάσει αρχιτεκτονική και έγινε ένας εξαιρετικός τσιτσερονέ — μια ιταλική λέξη για έναν πολιτισμικό οδηγό. Μέσω αυτού, ανακάλυψα μια πλευρά της πόλης πέρα από τους τουριστικούς προορισμούς. Γνώρισα τη φοιτητική ζωή, τα φεστιβάλ μουσικής υπαίθρου και κρυφά αρτοποιεία που πωλούσαν γλυκά από την πίσω πόρτα τα ξημερώματα.
Αλλά δεν ήταν όλα παγωτό και ρομαντισμός. Περιφερόμουν ανάμεσα σε μαθήματα και δουλειές, ελπίζοντας ότι κάτι θα «κλίκαρε», αλλά τίποτα δεν έγινε πραγματικά. Προσπάθησα να σπουδάσω στην Ιταλία αλλά δυσκολευόμουν με τα προφορικά εξεταστικά και, νοσταλγώντας το σπίτι, εν τέλει αφοσιώθηκα σε ένα πτυχίο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου — όπου, απροσδόκητα, κατέληξα να σπουδάζω ιταλικά. Ο Τζιάκομο κι εγώ προσπαθήσαμε να κάνουμε τη σχέση μας μεγάλης απόστασης να λειτουργήσει, αλλά χωρίς κινητά τηλέφωνα και με τη συνεχή έλξη ανάμεσα σε χώρες, πολιτισμούς και προσδοκίες, η προσπάθεια είχε το τίμημα της.
Η σχέση μας δεν διήρκησε, αλλά η αγάπη μου για την Ιταλία δεν ξεθώριασε ποτέ. Μετά την αποφοίτησή μου, επέστρεψα, αυτή τη φορά επιλέγοντας μόνη μου πόλεις. Έζησα στη Φλωρεντία και τη Μπολόνια, δουλεύοντας, σπουδάζοντας και δημιουργώντας μακροχρόνιες φιλίες — μερικές με Ιταλούς, άλλες με παιδιά τρίτου πολιτισμού σαν εμένα. Παρά τις διαφορετικές μας καταγωγές, συχνά με τέσσερις ή πέντε εθνικότητες στο μίγμα, καταλαβαίναμε τι σήμαινε να ανήκεις σε περισσότερα από ένα μέρη — και σε κανένα. Να νοσταλγείς πάντα κάπου, ή κάποιον.
Το Ατίνα παρέμεινε μια σταθερά, και συχνά επέστρεφα για διακοπές να δω φίλους και οικογένεια. Έπειτα, ένα καλοκαίρι, 12 χρόνια μετά το τέλος της σχέσης μας, είδα ξανά τον Τζιάκομο εκεί — στο ίδιο μπαρ όπου είχαμε γνωριστεί. Ακόμα ψηλός (ίσως ακόμα ψηλότερος), ακόμα χαμογελαστός, και ακόμα ανίκανος να μιλήσει ούτε μια λέξη αγγλικά.
Αυτή τη φορά, το μπαρ δεν ήταν γεμάτο — δεν χρειάστηκε να μοιραστούμε τραπέζι, αλλά ίσως θυμόμαστε τους ελπιδοφόρους εφήβους που ήμασταν κάποτε, επιλέξαμε να το κάνουμε. Ένα νέο κεφάλαιο άνοιξε σε μια ιστορία που νομίζαμε ότι είχε τελειώσει.
Ο Τζιάκομο αναχωρούσε για διακοπές την επόμενη μέρα, και κανείς μας δεν ήθελε να τελειώσει το βράδυ. Μείναμε μέχρι που ήμασταν οι τελευταίοι, μιλώντας τόσο πολύ ώστε την αυγή ο πατέρας του εμφανίστηκε να τον πάει απευθείας στο σταθμό, κουνώντας το κεφάλι του βλέποντας δύο ανθρώπους τριάντα και κάτι χρονών να συμπεριφέρονται σαν έφηβοι. Αυτή τη φορά, είχαμε κινητά τηλέφωνα, οπότε ανταλλάξαμε αριθμούς, και θυμάμαι να αναρωτιέμαι αν θα οδηγούσε σε κάτι περισσότερο. Πάντα είχα την αίσθηση ότι θα κατέληγε σε κάτι, ακόμα και τότε. Ο Τζιάκομο με επισκέφτηκε στη Μπολόνια το πρώτο του ελεύθερο σαββατοκύριακο, και αυτή ήταν η αρχή πολλών ταξιδιών μπρος-πίσω. Δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισα στη Ρώμη.
Είμαστε παντρεμένοι για πάνω από δέκα χρόνια τώρα. Φύγαμε κρυφά — όχι από κάποια μεγάλη ρομαντική χειρονομία, αλλά επειδή ήταν η μόνη επιλογή που φαινόταν σωστή. Και οι δύο προερχόμαστε από μεγάλες οικογένειες, πολλοί από τους οποίους είχαν επίσης μεταναστεύσει και ήταν διάσπαρτοι σε όλη την Ευρώπη. Η προσπάθεια να συγκεντρώσεις όλους — επιλέγοντας μια χώρα, μια γλώσσα, έναν τρόπο γιορτής — φαινόταν αδύνατη.
Σήμερα, είμαστε επίσημα εγκατεστημένοι στα Scottish Borders, αλλά η ζωή μας είναι ακόμα ένα μείγμα και από τους δύο κόσμους. Εναλλάσσουμε ανάμεσα σε αγγλικά και ιταλικά, μερικές φορές στην ίδια πρόταση, και διευθύνουμε μαζί μια επιχείρηση που εκτείνεται και στις δύο χώρες, πράγμα που σημαίνει ότι ταξιδεύουμε συνεχώς μπρος-πίσω. Καθώς προχωράμε, συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε επικαλύψεις στο παρελθόν μας — παραλίες που είχαμε επισκεφτεί και οι δύο χρόνια πριν, κοινούς φίλους που δεν ξέραμε ποτέ ότι είχαμε, τοπικά πιάτα που είναι γνώριμα στον έναν και καινούρια για τον άλλο.
Ίσως μια μέρα οι κόρες μας να έχουν τους δικούς τους διακοπιαριούς έρωτες. Θα κάνω το καλύτερό μου να μην γυρίσω τα μάτια μου — γιατί μερικές φορές, αποδίδει να εμπιστεύεσαι εκείνες τις πρώτες σπινθήρες του νεανικού έρωτα.
**Η Λίβια στη Ρώμη** της Μπρούνα Ντε Λούκα κυκλοφορεί τώρα (Chicken House, £8.99). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλτε το αντίτυπό σας στο guardianbookshop.com. Μπορεί να ισχύουν χρεώσεις παράδοσης.
Συχνές Ερωτήσεις
Φυσικά! Ακολουθεί μια λίστα με συχνές ερωτήσεις σχετικά με το θέμα: «Μια στιγμή που με άλλαξε: Συνάντησα τον πρώην μου φίλο στο ίδιο μπαρ όπου είχαμε γνωριστεί δώδεκα χρόνια νωρίτερα».
Γενικές - Ερωτήσεις για αρχάριους
Ε: Ποια είναι η βασική ιδέα αυτής της στιγμής που με άλλαξε;
Α: Έχει να κάνει με μια ισχυρή, απροσδόκητη συνάντηση που αναγκάζει κάποιον να αναλογιστεί το παρελθόν του, να δει πόσο έχει μεγαλώσει και να αποκτήσει μια νέα προοπτική για ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του.
Ε: Γιατί η τυχαία συνάντηση με έναν πρώην είναι μια τόσο συχνή ζωοαλλακτική στιγμή;
Α: Επειδή είναι μια άμεση, πραγματική σύγκριση μεταξύ του ποιος ήσουν τότε και του ποιος είσαι τώρα. Μπορεί να ξεσηκώσει παλιά συναισθήματα, να τονίσει την προσωπική σου ανάπτυξη και να προσφέρει μια αίσθηση κλεισίματος που ίσως δεν είχες.
Ε: Τι είναι τόσο σημαντικό στο ότι γίνεται στο ίδιο μέρος που γνωριστήκατε;
Α: Η τοποθεσία λειτουργεί ως ένα ισχυρό σύμβολο. Δημιουργεί μια στιγμή πλήρους κύκλου, ενισχύοντας την αντίθεση μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.
Πιο Βαθιές - Προχωρημένες Ερωτήσεις
Ε: Πέρα από τη νοσταλγία, τι είδους προσωπική ανάπτυξη μπορεί να πυροδοτήσει αυτή η στιγμή;
Α: Μπορεί να οδηγήσει σε βαθιά αυτογνωσία. Μπορεί να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις ξεπεράσει παλιές ανασφάλειες, ότι οι προτεραιότητές σου έχουν αλλάξει υγιώς ή ότι έχεις αναπτύξει μια ανθεκτικότητα που δεν είχες κατά τη διάρκεια της σχέσης.
Ε: Είναι πάντα θετική αυτή η εμπειρία; Τι γίνεται αν ξεσηκώσει αρνητικά συναισθήματα;
Α: Δεν είναι πάντα θετική. Μπορεί να πυροδοτήσει λύπη, θλίψη ή παλιό πόνο. Ωστόσο, ακόμα και αυτά τα δύσκολα συναισθήματα μπορεί να είναι ζωοαλλακτικά αν οδηγήσουν στην επεξεργασία άλυτων συναισθημάτων και στην επίτευξη μιας πιο ειλικρινούς μορφής κλεισίματος.
Ε: Πώς μπορεί μια σύντομη συνάντηση να είναι πραγματικά ζωοαλλακτική;
Α: Η ίδια η συνάντηση είναι απλώς το έναυσμα. Η πραγματική αλλαγή συμβαίνει στις μέρες και τις εβδομάδες της προβληματιστικής σκέψης που ακολουθούν. Είναι οι νέες γνώσεις για τον εαυτό σου και τη ζωή σου που δημιουργούν τη μακροχρόνια επίδραση.
Κοινά Προβλήματα - Σενάρια
Ε: Τι γίνεται αν ο/η πρώην μου με κάνει να θέλω να επανενωθούμε;
Α: Αυτή είναι μια κοινή αντίδραση. Είναι ζωτικής σημασίας να διαχωρίσεις τη νοσταλγία για το παρελθόν από την πραγματικότητα του παρόντος. Χρησιμοποίησε τη στιγμή για να αναλογιστείς γιατί τελείωσε η σχέση και αν αυτοί οι λόγοι έχουν πραγματικά αλλάξει.
Ε: Αισθάνθηκα πολύ αμήχανα και ανακάτωσα. Το χείρισα λάθος;
Α:
