Eit fotografi av Tomi Adeyemi stirer ut frå omslaget til den nye romanen hennar, The Siren. Det er eit slåande bilete: ansiktet hennar fyller ramma, ho smiler ikkje, og den gjennomtrengjande blikket hennar er retta direkte mot lesaren. «Det er skremmande – som Mona Lisa, som stirer på deg overalt,» seier ho og ler.
Å bruke eit forfattarportrett på omslaget til ein roman er svært uvanleg, og Adeyemi seier det er ein erklæring om eigarskap. Etter 12 år inne i verda til Children of Blood and Bone – den første boka i YA-trilogien som gjorde henne til ein litterær stjerne, og filmatiseringa av den, som har blitt ei kjelde til djup sorg – ønskte Adeyemi at denne boka utvetydig skulle tilhøyre henne.
«Det var eit intenst val, og eg trur det er fordi eg trengde at folk såg meg i denne,» seier ho. «Eg har hatt så mykje suksess, men det skjedde òg på ein måte der så mange sine tolkingar vart pålagde den eg var.»
Den nylege offentlege striden rundt den komande filmatiseringa har kanskje vekt merksemd, men den 33 år gamle nigeriansk-amerikanske forfattaren hadde allereie brukt mykje av sitt vaksne liv på å bli sett på. Children of Blood and Bone, debuten hennar frå 2018, vart eit forlagsfenomen, sikra ein stor avtale på sju siffer og debuterte på førsteplass på New York Times si ungdomsbok-bestseljarliste. Historia om Zélie, ei ung kvinne som kjempar for å gjenopprette magien i kongeriket Orïsha, var inspirert av vestafrikansk mytologi og tilbaud noko Adeyemi hadde lengta etter som barn: ei mørkhuda svart jente i sentrum av ein episk fantasy.
Suksessen førte med seg sin eigen mytologi. Adeyemi var ikkje berre ein suksessrik ung forfattar; ho vart, følte ho, eit symbol på kva den neste generasjonen av svart YA-litteratur kunne vere – noko ho kjende tyngda av akutt.
«Eg følte press på å vere den perfekte mørkhuda svarte jenta, å vere 'Oprah god',» seier ho. «Dette var den største YA-bokavtalen i historia, ikkje berre for ein kvinneleg eller svart forfattar. Og så få av oss får i det heile ein sjanse, så dei siste 12 åra har det vore denne kjensla av å bere alle.»
Lesarar fortalde henne kva boka hadde betydd for borna deira. «Du anar ikkje kva dette gjorde for meg,» sa dei. Slike responsar var rørande, men òg vanskelege å vite kva ein skulle gjere med.
No, med The Siren, har Adeyemi flytta seg frå episk fantasy til noko meir samtidig. Den frittståande romanen følgjer Emery, ein svart student som kjem til Dartmouth College fast bestemt på å legge den vanskelege fortida si bak seg. Ho blir dregen inn i eit mystisk sorority av «Sirens» og er desperat etter å passe inn. På nokre måtar, seier Adeyemi, er boka djup personleg. «[Emery] er den indre tenåringen min,» seier ho. «Eg vil berre gi henne ein klem.»
Ho har kanskje funne suksess, men i byrjinga såg karrieren til Adeyemi aldri sikker ut. Ho skreiv si første historie då ho var fem – ein Parent Trap-fanfiction fordi, seier ho, ho «ville ha ein tvilling og ein hest». Ho brukte deretter år på å prøve å ikkje bli forfattar. Foreldra hennar hadde flytta til Chicago frå Nigeria i tidlege 20-år, og Adeyemi vaks opp med etosen om nådelaus prestasjon som ofte følgjer med å vere førstegenerasjons innvandrar – ein etos som ikkje tek vel imot kreative syslar. Ho vurderte medisin, investeringsbank og konsulentverksemd, men kom stadig tilbake til skrivinga. «Å bli kalla til å vere kunstnar er skremmande,» seier ho. «Det er ikkje eit logisk val.»
Etter å ha studert engelsk ved Harvard, vann Adeyemi eit stipend for å studere vestafrikansk mytologi og kultur i Salvador, Brasil, ei erfaring som seinare skulle inspirere Children of Blood and Bone. Ho flytta til California og byrja å jobbe deltid i eit filmproduksjonsselskap i Los Angeles medan ho skreiv sin første roman.
Det første forsøket tok fire og eit halvt år å skrive og fekk 63 avslag. Ho bestemte seg for å legge frå seg manuskriptet og skreiv Children of Blood and Bone i staden. Då det endeleg vart publisert i 2018, vart det raskt ein av dei mest omtalte YA-romanane det året. For ein forfattar som hadde brukt år på å bli avvist, var farten og omfanget av det som følgde, svimlande. «Eg tilpassa meg aldri heilt, for det var så mykje arbeid att,» seier ho. «Det har vore 12 til 14 år med intenst slit.»
Og så kom filmen. På papiret var det ein forfattardraum: romanen hennar skulle bli ein stor Hollywood-produksjon med ei umogeleg stjernespekka rolleliste, inkludert Viola Davis, Idris Elba, Regina King, Damson Idris, Amandla Stenberg og Cynthia Erivo, med premiere i januar 2027. Adeyemi var med på å skrive manuset, men etter kvart som filmatiseringa skreid fram, vart ho stadig meir misnøgd med prosessen.
I juli la Adeyemi ut ein fem minutt lang video på TikTok der ho skildra tilpasningsprosessen som «det verste eg nokon gong har måtta leve gjennom». Ho sa ho hadde forlate settet «hyperventilerande og hulkande», og at ho etterpå opplevde alvorlege fysiske smerter og panikkanfall. «Eg vil aldri høyre om dette prosjektet igjen,» sa ho.
Ho seier ho var lite i tvil om å snakke offentleg. «Eg forstod at om eg ikkje sa ifrå, kunne eg ikkje gå vidare,» forklarer ho. «Eg kan ikkje eigentleg bekymre meg for responsen, for eg treng ikkje leve med korleis folk responderer på meg – eg må leve med meg sjølv, kvar dag.»
Når eg spør kva som nøyaktig skjedde på settet, nøler Adeyemi likevel. «Eg vil ikkje gå inn på detaljane,» seier ho forsiktig. «[Men] heile reisa til trilogien og filmatiseringa kjendest bibelsk … Det tok alt av meg.»
Det har likevel vore offentleg diskusjon rundt filmens rollebesetning av Amandla Stenberg, som er av blanda rase, og spørsmål rundt fargeisme: karakteren til Stenberg er skildra i boka som å ha «mørk koparhud». Adeyemis TikTok frå juli såg òg ut til å vise meldingar ho sende til Stenberg i februar 2025, rundt den tida Stenberg svara på fargeisme-tilbakeslaget, der ho sa til skodespelaren: «Bruk aldri namnet mitt i eit intervju eller ein video igjen. Ikkje send meg melding. Ikkje ring meg.»
Når eg spør Adeyemi om ho vil klargjere noko om rollebesetninga, unnvik ho. «Med ein film tek regissøren kvar avgjerd,» seier ho. «Med boka mi kan eg snakke om kvart val heilt ned til komma, for det er verkeleg i mine hender. Så det er ingenting for meg å legge til, anna enn klarleiken at dette ikkje er mine val.»
Ho er likevel tydeleg på éin ting. Når eg spør henne om ho nokon gong ville tilpasse ei anna av bøkene sine for skjermen, svarar ho enkelt: «Aldri.» Ho har heller ikkje noko ønske om å sjå den komande filmen. «Eg planlegg framleis ikkje å sjå den, men det er eigentleg ikkje opp til meg å sjå den,» seier ho.
I staden prøver ho å legge verda til Children of Blood and Bone bak seg og fokusere på det ho har oppnådd. «Eg er stolt av styrken min, motstandskrafta og ynda mi,» seier ho.
Ho er òg stolt av det ho trur debuten hennar sette i gang: det faktum at ho no kan gå inn i ein bokhandel og sjå hyller med mørkhuda hovudpersonar på tvers av fantasy, romantikk, thrillarar og mysterium. «Jentene som vaks opp etter meg vil aldri ha den erfaringa,» seier ho. Som forlaget hennar sa til henne: «Du endra ting.»
The Siren av Tomi Adeyemi blir publisert av First Ink på torsdag. For å støtte Guardian, bestill eksemplaret ditt på guardianbookshop.com. Leveringskostnader kan påløpe.
Ofte stilte spørsmål
FAQs Tomi Adeyemi og filmatiseringa av Children of Blood and Bone
Nybegynnarspørsmål
Vent Tomi Adeyemi sa ho ikkje planlegg å sjå filmen
Ja Forfattaren av Children of Blood and Bone har offentleg sagt at ho ikkje planlegg å sjå filmatiseringa av si eiga bok
Kvifor ville ho seie det
Ho har vore open om frustrasjonen sin over korleis filmatiseringa vart handtert Å sjå ein versjon av historia si som ho ikkje føler speglar visjonen hennar, ville vere smertefullt, så ho vel å ikkje sjå den
Selde ho filmrettane
Ja Paramount Pictures kjøpte rettane til boka alt i 2022 med planar om ei filmatisering
Betyr det at filmen ikkje blir noko av
Nei filmen går framleis vidare Avgjerda hennar om ikkje å sjå den stoppar ikkje produksjonen
Er ho involvert i å lage filmen
Ho har vore knytt til prosjektet som utøvande produsent, men ho har vore open om at ho ikkje har den graden av kreativ kontroll ho ønskte
Avanserte spørsmål
Kva nøyaktig er ho misnøgd med
Ho har uttrykt bekymring for kreative avgjerder og kor mykje ho hadde å seie i prosessen Etter hennar syn dreidde filmatiseringa bort frå det ho såg for seg for historia
Kva er ein utøvande produsent-kreditt, og betyr det reell makt
Ein utøvande produsent kan vere involvert i store avgjerder, men tittelen garanterer ikkje kreativ kontroll Nokre gonger er utøvande produsentar djupt involverte, andre gonger er det meir ei rådgivande eller æresrolle Adeyemi har antyda at innverknaden hennar var avgrensa
Kva betyr kreativ kontroll i filmatiseringar
Det er autoriteten til å ta dei endelege avgjerdene om ting som manus rollebesetning og tone Forfattarar får sjeldan full kontroll studioa har han vanlegvis Det gapet er ei vanleg kjelde til konflikt
Har ho sagt noko om rollebesetninga eller regissøren
Ho har halde dei offentlege kommentarane sine fokuserte på sitt eige val om ikkje å sjå, snarare enn å angripe spesifikke personar Haldninga hennar handlar meir om å beskytte seg sjølv enn å kritisere enkeltpersonar
Er dette vanleg for forfattarar av bøker som blir filmatiserte
Vanlegare enn folk trur Mange forfattarar er misnøgde med filmatiseringar nokre seier ifrå, nokre held kjeft Adeyemi er merkverdig for å vere direkte om det
Vanlege problem og praktiske tips
Skadar det filmen sine sjansar at ho ikkje ser den
Truleg ikkje mykje Forfattarstøtte
