Då Leighann McCready ringde den 19 år gamle dottera si, Jaysley Beck, 15. desember 2021, vart det ikkje svara, men ho la bort bekymringane. «Jays svara alltid, alltid på telefonen, men det var tidleg, åtte om morgonen,» seier ho. Beck, ein soldat i Royal Artillery, hadde vore på ein fest kvelden før i brakken sin i Wiltshire. Ho var sannsynlegvis sovande.
Det var ei travel tid, nedteljinga til jul. Snart venta dei Beck heime i Cumbria, der foreldra – McCready og Anthony Beck – eig ein landsbypub. McCready hadde allereie kjøpt matchende julepysjamas til Beck og den eldre systera Emilli å ha på seg den dagen.
Beck hadde òg førebudd seg til høgtida. Ho hadde vore på julehandel to dagar tidlegare, ringt og rådført seg med mora gjennom dagen, som overførte pengane til å dekkje alt. Ho hadde kjøpt gåver til seg sjølv og systera: ei Gucci-veske, eit belte og ein pung. Til faren hadde ho kjøpt billettar til ein James Blunt-konsert som dei to skulle gå på saman i februar. På slutten av handleturen hadde Beck sendt mora ei melding: «Vi er to så heldige jenter, ikkje sant, mamma? Takk, takk, takk. Eg elskar deg av heile mitt hjarte!»
Trass i alt dette, medan timane gjekk den tysdagen i desember utan eit ord frå Beck, byrja McCready å kjenne ei djup uhygge. Ho visste at dei siste vekene hadde dottera streva gjennom ein merkeleg og intens periode med eskalerande trakassering frå linjeleiaren sin. Med dette i tankane tilbaud Emilli å ringje ein av Becks venner i brakken, som forsikra dei om at Beck sannsynlegvis sov tungt. «Han sa han var fem minutt unna og at han skulle gå og vekkje henne,» seier McCready. «Dei fem minutta verka som ei evigheit. Eg heldt fram med å ringje Jays sin telefon – heilt til nokon andre svara. Røysta sa: ‘Hallo, kan eg spørje kven eg snakkar med?’ Og då visste eg det berre. Dei trong ikkje eingong å seie det.»
Kanonér Beck hadde teke sitt eige liv, åleine på rommet sitt. Sjølvmordet hennar sette søkjelys på den britiske hæren og på behandlinga, tryggleiken og vernet av kvinnelege rekruttar. Dei siste fem åra, heilt sidan Becks død, har McCready kjempa for svar og ansvarlegheit. Ho har funne nokre, men meiner det framleis er mykje meir å avdekkje. På kvart steg – tenesteundersøkinga, granskinga og ei påfølgjande politietterforsking – har McCready vore i offentlegheita, snakka med pressa og tala for dottera si. No er ho med i ein Stacey Dooley-dokumentar, Death in the Barracks, som følgjer familien si fortsette jakt på rettferd. Ho kan framleis ikkje heilt tru at noko av det er verkeleg.
«Sorg er ikkje det du ser på TV, der du med ein gong fell i golvet og bryt saman i tårer,» seier McCready, som har arbeidd i 30 år i omsorgssektoren, mykje av det som sjukepleiar ved livets slutt. «I det augneblinken eg fekk vite det, gjekk eg automatisk frå å vere mor, partnar, dotter, til ganske bokstaveleg talt å kjenne det som om eg tok på meg uniforma. Det handla om å verne ein familie og leie dei. Uansett kor mange intervju eg gjer eller kor mange gonger eg ser bilete av Jays i nyheitene, går det ikkje inn. Det er ikkje dottera mi – og dette er ikkje livet mitt. Eg kallar det den ‘usynlege uniforma’ mi, og eg har aldri teke henne av.»
Beck hadde gått inn i hæren som 16-åring. «Som barn brukte eg å kalle henne baby-møkk-magneten min,» seier McCready. «Ho var ei frekk lita jente – som drog ut flettebanda, samla sniglar. Ho elska å hjelpe faren med gjer-det-sjølv-arbeid. Du visste alltid når Jays var i nærleiken.» Som 15-åring hadde ho kome tilbake frå ein karrieredag på skulen fast bestemt på å gå inn i hæren. McCready var ikkje begeistra. «Eg hadde ikkje venta det i ein million år,» seier ho. «Eg trudde det berre var ein fase, men ho var fast bestemt. Ho gav alt ho hadde. Eg hugsar ho sprang rundt i landsbyen med ryggsekkar fylte med murstein for å byggje opp styrken. Ho var bitte lita – sannsynlegvis storleik seks.» Etter Becks innleiande militære opplæring deltok familien på avgangsparaden hennar ved Army Foundation College i Harrogate. «Det var magisk,» seier McCready. «Eg var ei stolt mor.» Beck fann seg godt til rette i militærlivet – men dei siste seks månadene endra det seg. I juli 2021, under ei øving, vart Beck utsett for seksuelt overgrep av Michael Webber (då 39, gift og batterisjefsergent). Ho slapp unna og tilbrakte natta med å gøyme seg i bilen sin. Då Beck melde hendinga til høgare offiserar, fekk ho beskjed om ikkje å vere «ei kvinneleg bråkmakar», og vart oppfordra til å tenkje på Webbers karriere og familien hans. Til slutt, etter at ho melde det ein andre gong, vart Webber beden om å skrive eit orsakingsbrev til Beck. Han vart forfremma kort tid etter. Dette gjorde at tre månader seinare, då linjeleiaren hennar, bombarder Ryan Mason, 32, byrja å vise ei tvangsmessig interesse for Beck, hadde ho inga tru på nokon klageprosess og ingen stad å vende seg. McCready hadde visst alt dette medan det skjedde. «Jays fortalde meg alt,» seier ho. Dottera hadde til og med delt Masons meldingar i ein familie-WhatsApp – han sende meir enn 4 600 på to månader. Familien hadde prøvd å råde og støtte henne, men dei var hundrevis av mil unna, og militært protokoll var ei framand, forsegla verd. «Då ho vart utsett for overgrep av Michael Webber, hadde ho sagt: ‘Slepp meg, sir.’» seier McCready. «Eg hugsar den første reaksjonen min var: ‘Korleis, Jays, klarte du å kalle han “sir”?’ Noko av det gjekk over hovudet på meg.» McCready (andre frå høgre) snakkar til media utanfor likskapsretten i Wiltshire og Swindon i Salisbury, etter granskinga. Fotografi: Ben Whitley/PA I dagane etter Becks død, medan heimen deira fylte seg med militært personell, vart McCready fast bestemt på å bringe alt ho visste fram i lyset. «Jays skulle ikkje bli ein annan statistikk. Ho var ikkje eit anna ‘brått dødsfall’,» seier ho. «Eg var ikkje ei ‘sørgjande mor’. Du må vere sterkare enn det,» held ho fram. «Eg måtte halde fram for Jays og òg for Emilli. Kva ville ho gjere om eg braut saman? Ho ville falle saman, ho ville ikkje vere langt etter meg.» Jula var dagar unna, så McCready spurde Emilli korleis dei skulle tilbringe henne. Skulle dei i det heile ta eit tre? «Emilli sa: ‘La oss ta treet, og la oss framleis gå til tante som planlagt på julaftan.’ Så det gjorde vi,» seier McCready. «Det kjendest ikkje rett, men ingenting ville ha kjendest rett. Eg skreiv ut eit stort bilete av Jaysley og spurde om eg kunne setje det i treet så ho kunne sjå på.» McCready rørte ikkje alkohol – faktisk har ho ikkje teke ein drope sidan ho mista dottera. «Eg vil ikkje at alkohol skal påverke kjenslene mine,» seier ho. Ho ser ikkje på TV heller. «Eg trur ikkje det er bra for sinnstilstanden min. Eg hugsar eg prøvde å slå meg til ro ein kveld – eg trur det var [med] Gogglebox – og det første som vart vist var eit likhus. Eg klarte ikkje å slå av fort nok.» Den «usynlege uniforma» hennar, åra hennar i omsorg ved livets slutt, styrte alle avgjerdene hennar dei første vekene. «Eg visste eg måtte vere snill mot sinnet mitt, pakke det inn i bobleplast og verne det,» seier ho. «Eg valde å ikkje sjå Jays etter at ho døde, og eg angrar ikkje. Eg veit frå arbeidet mitt at det berre er eit tomt skjel att, og vil eg sjå skalet til dottera mi? I staden kan eg lukke auga og ho er den glade vesle jenta – ho smiler, ho syng, ho spring rundt kvartalet med ryggsekken på. Eg hadde ikkje med likskapsmannen å gjere – eg ville ikkje vite detaljar.» Det ho gjorde var at den første instinkten hennar var å gå til Becks rom i Larkhill-garnisonen med ein gong og snarast. Ho måtte kjempe for tilgang. «Eg fekk beskjed om at eg ikkje fekk lov, så vi hadde eit møte. Eg forklarte kor mykje eg trong denne augneblinken. Eg ville liggje på senga til dottera mi. Eg ville vite kva det siste musikkstykket ho spelte var – Jays elska musikk, vi delte alltid songar og spelelister. Kva var det siste klesvasken ho la i skittentøyskorga? Korleis luktar kleda hennar?»
Vis bilete i fullskjermBeck (venstre) med systera Emilli (midten) og McCready. Fotografi: Familiebilete
Familien fekk til slutt kome inn 28. desember, sjølv om dei først fekk beskjed om at dei måtte ha følgje. «Eg sa: ‘Absolutt ikkje.’» McCready hadde òg eit anna motiv. «Eg trong å samle så mykje informasjon eg kunne for å finne ut kva som hadde skjedd,» seier ho. «Eg ville ha orsakingsbrevet frå Michael Webber – eg visste nøyaktig kvar ho hadde lagt det. Eg ville ha smartklokka og den berbare datamaskinen hennar. Eg fekk alle. Eg ville òg ha telefonen hennar – men politiet i Wiltshire hadde allereie teke den.» Månader seinare, då politiet ikkje hadde gjort noko med telefonen, reiste McCready tilbake til Wiltshire for å hente den, etter å ha argumentert med hell for at ho hadde betalt for den – så den var faktisk hennar, ikkje Becks.
«Ikkje berre hadde eg teke på meg den usynlege uniforma, i tankane mine var eg òg i ferd med å bli detektiv,» seier McCready. «Eg sette meg ned med ein rull med tapet og laga ei tidslinje.» Ho fann òg ein advokat gjennom Centre for Military Justice. «Vi har vore på denne reisa saman, og vi har måtta kjempe for kvar einaste undersøking og etterforsking sidan.»
Det har kome nokre svar. Etter granskinga fann likskapsmannen sin oppsummeringsrapport at Masons «uuthaldelege trakassering» og «den daglege straumen av meldingar, samtalar og ansikt-til-ansikt-møte» var ein betydeleg faktor i Becks sjølvmord. Som linjeleiar fann Beck Mason eigepossessiv og manipulerande, og han sette opp vaktlista slik at dei alltid var saman. Han sa at han elska henne, skreiv meldingar som gjekk over til essay, ringde henne om natta og førte lange samtalar, nokre gonger til klokka 04 (då ho måtte opp klokka 06).
7. desember 2021 – ei veke før Becks død – hadde Mason og Beck budd på hotell i samband med eit rekrutteringsarrangement då Beck plutseleg drog om natta, etter å ha ringt ein venn i tårer, som køyrde over og tok henne med tilbake til brakken. Under granskinga, då han gav forklaring, sa Mason at han ikkje visste grunnen til at Beck plutseleg drog den natta. (Han forlét hæren dagen etter rekrutteringsarrangementet.)
Oppsummeringa fann òg at den tidlegare feilhandteringa av Becks klage på seksuelt overgrep mot Webber hadde late henne «med ei kjensle av urettvise, men endå viktigare, [eit tap av] tru på evna si til å klage effektivt». Etter granskinga vart Webber sikta for seksuelt overgrep og, i oktober i fjor, erklærte seg skuldig. Han vart dømd til seks månader.
Vis bilete i fullskjerm«Det er framleis så mange ubesvarte spørsmål» … McCready heime i Cumbria. Fotografi: Fabio De Paola/The Guardian
Andre faktorar vart identifiserte som «betydelege» av likskapsmannen, framfor alt Becks «uro» kring dei nære forholda hennar. I november 2021 hadde ho skilt lag med kjærasten gjennom lang tid – sjølv om dei to vart verande venner. Ho hadde då innlate seg på eit forhold til ein gift sersjant. Ho var ei 19 år gammal jente, seier McCready, som gjorde nokre feil og fann vegen sin – og ingenting av dette forklarar kvifor dottera hennar, som aldri hadde rapportert nokon psykiske helseproblem, så plutseleg skulle avslutte livet sitt.
«Sant å seie er det framleis så mange ubesvarte spørsmål,» seier McCready, «men eg prøver å ikkje sleppe dei inn i hovudet. Det vil ikkje endre noko for Jays. I staden prøver eg å fokusere på å endre ting for dei neste.» Ho ønskjer velkomen forsvarsdepartementet sine planar om å takle «uakseptabel åtferd». I militæret omfattar dette ein arbeidsgruppe mot vald mot kvinner og jenter og eit tregreins-team som dekkjer hæren, marinen og luftforsvaret, som vil ta alvorlege klager ut av den enkle kommandokjeda. Vis bilete i fullskjerm «For meg er ho framleis her» … McCready og Beck. Fotografi: Familiebilete «Det går i rett retning,» seier ho, «men det er ikkje nok. Rapporteringssystemet må vere uavhengig, skilt frå hæren. Eg blir framleis kontakta dagleg av soldatar, veteranar og familiane deira som har sine eigne historier om valdtekt, overgrep, mobbing, trakassering – og det er ikkje berre kvinner.» Ho håpar Dooley-dokumentaren vil oppmuntre fleire til å stå fram, og ho er i ferd med å etablere ein formell organisasjon, Jaysley's Voice, for å tale deira sak. I mellomtida kjem jula – den vanskelegaste årsdagen. I år flyg McCready og Anthony til Thailand for å møte Emilli og partnaren hennar, som no bur i Australia. «Vi har lova kvarandre at vi alltid skal vere saman i jula,» seier McCready. «Emilli reiste på reise ti månader etter at vi mista Jaysley, så vi har møtt henne i Vietnam, Singapore, Thailand, Bali. Ho held oss opptekne, lever det beste livet mogleg, som er nøyaktig det Jays ville ha ønskt for henne. Ho ville ha ønskt det for oss alle.» Av og til undrar McCready seg over om ho har late det vere noko tid og rom for sorg. Ho har sjeldan gråte, seier ho, og valde bort samtaleterapi. Kan alt kome til å rase saman? «Eg spør: ‘Er dette det?’» seier ho. «Kva er det eg ventar å kjenne? Er eg i fornektingsfase?» Vanlegvis føretrekkjer ho likevel å tru at Jaysley er i nærleiken, held henne saman, vernar henne mot det verste, framleis på vakt. «Kanskje ho seier: ‘Slik vil det bli for deg, mamma, eg kjem ikkje til å la deg bli såra,’» seier McCready. «For meg er ho framleis her.» Stacey Dooley: Death in the Barracks blir vist tysdag 27. oktober klokka 21 på BBC Three; klokka 22.40 på BBC One; og på iPlayer I Storbritannia og Irland kan Samaritans kontaktast på gratisnummer 116 123. I USA kan du ringje eller sende tekstmelding til 988 Suicide & Crisis Lifeline på 988 eller chatte på 988lifeline.org. I Australia er krisestøttetenesta Lifeline 13 11 14. Andre internasjonale hjelpelinjer finst på befrienders.org
Ofte stilte spørsmål
Her er ofte stilte spørsmål om historia til Jaysley Beck og mora si reise frå sørgjande forelder til detektiv
Nybyrjarsprørsmål
Kven var Jaysley Beck
Jaysley Beck var ein ung britisk soldat som døydde i 2021 medan ho tenestegjorde i den britiske hæren. Dødsfallet hennar vart opphavleg handsama som sjølvmord, men spørsmål som familien hennar reiste, førte til ein breiare gjennomgang av korleis militæret handterer unge rekruttar og velferda deira
Kven er mora til Jaysley Beck
Mora hennar er Leighann McCready. Etter at dottera døydde, utdanna ho seg og vart politidetektiv så ho kunne etterforske omstenda sjølv
Korleis døydde Jaysley Beck
Jaysley døydde i desember 2021 ved Larkhill Camp i Wiltshire. Dødsfallet hennar vart opphavleg erklært som sjølvmord, men familien hennar disputerte konklusjonen og pressa på for ei grundigare etterforsking
Kvifor vart mora detektiv
Ho meinte den opphavlege etterforskinga av dottera sitt dødsfall var utilstrekkeleg. Å bli detektiv gav henne ferdigheitene og ståstaden til å granske bevis, stille spørsmål ved den offisielle framstillinga og kjempe for ei skikkeleg gransking
Kva tyder tok på militæret her
Det tyder at ho offentleg utfordra hæren si handtering av dottera sitt sak – og pressa på for ansvarlegheit, endringar i velferdspraksis og svar om kulturen og tilsynet ved leiren der Jaysley tenestegjorde
Avanserte spørsmål
Kva bekymringar vart reiste om militæret si handtering av saka
Rapportar og familiens kampanje framheva problem som utilstrekkeleg tilsyn med unge soldatar, dårleg handtering av velferdsbekymringar og spørsmål om korleis den opphavlege etterforskinga vart gjennomført
Kva var utfallet av granskinga
Ei likskapsgransking undersøkte omstenda kring Jaysleys død. Familien brukte prosessen til å presse på for svar om hæren si omsorgsplikt og om varselteikn vart oversedde
Kva praktiske lærdomar gir denne saka for militæret
Ho understrekar behovet for robuste velferdssjekkar av unge rekruttar, klare rapporteringskanalar for bekymringar, grundige etterforskingar av uventa dødsfall og openheit med sørgjande familiar
Kva kan familiar gjere om dei tvilar på ei offisiell etterforsking
Dei kan søkje juridisk råd, be om granskingar eller gjennomgangar, engasjere seg med tilsynsorgan og kampanje offentleg. Vegen til Leighann McCready – å skaffe seg etterforskingsferdigheiter sjølv – er eit uvanleg, men kraftfullt døme
Kvifor er denne historia viktig utover éin familie
Ho reiser breiare spørsmål om omsorgsplikt i
Livet og døden til Jaysley Beck: hvordan moren hennes ble detektiv – og tok opp kampen mot militæret
